Dat laatste is mijn eigen schuld. Ik wou persé water over mij gieten terwijl ik heerlijk lag te zonnebaden (niet vol te houden hier in Afrika, tenzij je water over je giet. Maar ja, dan verbrand je dus!). Ja ik hoor het jullie al denken: “Is dat dan vrijwilligerswerk?” MAAR hier kennen ze geen herfstvakantie (logisch aangezien het hier nooit herfst is), dus vonden Lisette en ik dat we recht hadden op 1 dagje vakantie… Voel me er helemaal niet schuldig om. Heb er echt van genoten! En geloof het of niet, het lesgeven is hier echt vermoeiend. De kinderen luisteren amper naar een blanke omdat die toch niet slaat. Ik heb trouwens enkel ’s morgens liggen zonnebaden (in de namiddag houdt niemand dit vol!), in de namiddag ben ik met Hans en Lisette naar Koutaba geweest (een dorpje verder dan Baigom). We hebben lekker decadent gedaan en gaan eten in een chique hotel. Was echt zeer lekker. We hebben wel lang moeten wachten op ons eten (volgens mij moest de koe nog geslacht worden), maar het was wel het wachten waard.

Vandaag was dan weer een  mindere dag vond ik. Kwam deze morgen toe en de directrice wist me te vertellen dat de leerkracht van klas 2 (dezelfde klas als vorige week) er nog steeds niet was. Ze zei me dat ik daar dus mocht verder doen. Toen ik vroeg wat ik moest doen was haar antwoord: “hou ze gewoon bezig”! Heb dus alleen voor een klas van 56 leerlingen moeten lesgeven. Niet zo evident als ze niet luisteren. Tja ik ben dan ook maar een watje dat niet slaat eh. Eigenlijk waren het er 57; er was een meisje dat haar kleine zusje mee had. Ik schat een baby van zo’n 6 maand. Af en toe moest ze de klas dan uitlopen, omdat de baby begon te wenen. Maar toch ben ik een beetje fier, want ik heb de klas al bij al nog redelijk in de hand kunnen houden (ze hebben de boel niet afgebroken, dus dat is al heel wat ).

Toen ik gisteren thuis kwam, kreeg ik te horen dat Denise (mijn zusje van 17) vertrokken was. Ik vind het zo erg dat ik geen afscheid heb kunnen nemen!  Zeker als ik bedenk dat ik ze misschien nooit meer terug zie. Echt ik kwam daar zo goed mee overeen! Zal ze echt missen!
Deze nacht heb ik eens ander gezelschap in mijn bed gehad. Mijn ander zusje (Patricia) kwam ineens mijn kamer binnen en vroeg me met grote, angstige ogen of ze bij mij mocht slapen. Ze was bang alleen, nu Denise er niet meer is. Dat kon ik toch echt niet weigeren (maar hoop wel dat dit niet voor elke nacht is). Ze zag gisteravond zelf opeens een man in de deuropening staan. Ze gilde heel de buurt bij elkaar en kon van de schrik even niks meer uitbrengen. Ik dacht dat ze een reuzespin gezien had en begon spontaan mee te gillen. Toen ze uiteindelijk vertelde dat ze een man gezien had dacht ik: “moet je daar nu zo hard voor gillen, ik dacht dat je een spin zag!” . Ik dus (moedig als ik ben) met mijn zaklamp naar buiten om de buurt te inspecteren. Maar geen man te bespeuren, niet in de verste verte.