Wat een hel allemaal! Mijn visum wordt nu toch niet verlengd. Ze geven me pas een uitreisvisum als ik hier daadwerkelijk vertrek. Dat betekent dus dat ik hier inderdaad een illegaalke ben. In het begin wou ik dit helemaal niet. Ik stond dus op het punt om terug naar België te komen (wat ik echt niet zag zitten). Tot ik me ben gaan informeren. In de immigratiedienst in Yaoundé zeiden ze dat ik dus met een gelegaliseerde kopie moet gaan reizen, dat zou volstaan bij eventuele wegcontroles. Ze hoeven mijn visum dat verlopen is dus helemaal niet te zien en zullen ook geen argwaan hebben (aangezien ik met twee andere toeristen ben die wel een visum hebben). Indien er toch problemen zouden optreden, kan ik contact opnemen met de commissaris van Yaoundé. Hij kon mijn visum niet verlengen door het woordje ‘toerisme’. Ik kan dus zo goed als zonder problemen reizen en eens ik terug keer heb ik mijn uitreisvisum (gebleven wegens ziekte) waarmee ik probleemloos langs de douane geraak (dit werd nog eens allemaal bevestigd door iemand die in de Belgische ambassade in Kameroen werkt). Laat ons hopen dat het in de realiteit ook allemaal zo verloopt… Ik zou trouwens zowieso problemen gehad hebben, want ik was al te laat met mijn visum. Ze beloofden me dat het allemaal wel in orde zou komen, maar blijkbaar zijn hun woorden hier niet zoveel waard.
Ik was er echt kapot van. Hoe stom zou het niet zijn om nu al terug te keren? Had daar helemaal geen zin in! Ik wou mijn familie en vrienden hier niet nu en niet op deze manier achter laten. Heb echt bange momenten doorgestaan. Goed, genoeg daarover.

Ik heb gisteren trouwens een goede en moedige daad verricht. Ik heb twee spinnen uit hun lijden verlost. De eerste spin was zelf amper nog een spin. Ze had nog 3 poten en kon bijna niet meer lopen. Dus dacht ik: (vanuit echte dierenliefde) laat ik dat beestje uit zijn lijden verlossen… Ik heb mijn spuitbus genomen en er genoeg op gespoten zodat hij het niet meer kon navertellen. De tweede spin had wat meer poten en was iets minder invalide, maar ik dacht: laat ik dat beestje toch maar uit zijn lijden verlossen, want 5 poten is ook niet veel eh. Geef toe; ik heb echt uit dierenliefde gehandeld. Ik ben echt fier op mezelf.

Was eergisteren feest in de kerk. Ik heb het er eens goed van genomen! We hebben volop gedanst op de traditionele muziek. Heerlijk was dat! En iedereen mij maar toejuichen dat ik stond te dansen. Een blanke die meedoet vinden ze hier het einde. Nadien nog 20 minuten naar een saaie preek moeten luisteren, maar het loonde de moeite, want nadien konden we eten (ook in de kerk, bij ons is zoiets toch onvoorstelbaar? Misschien moeten ze hier een voorbeeld aan nemen, dan lokken ze misschien terug wat meer volk naar de kerk…). Het eten was echt superlekker! En vooral à volonté! Hehe alweer twee kilo bijgekomen…

Deze avond ga ik weer dansen, maar dan niet in de kerk. Ik ga met vier andere blanken en mijn ouders naar de disco. Naar het schijnt dansen ze hier nogal intiem met elkaar. Ben benieuwd wat dat gaat geven…

Goed, hier laat mijn inspiratie het afweten. Ik hoor jullie graag opnieuw massaal! Groetjes

Ik zag het even allemaal niet meer zitten. Het leek erop dat ik mocht terug keren naar België waar ik echt geen zin in had (althans nu nog niet). Mijn familie hier en ik zaten er echt door. Klinkt misschien raar, maar we hebben in deze korte tijd echt een band opgebouwd. Het voelt zo vertrouwd allemaal bij mij thuis… Gelukkig waren het allemaal zorgen om niks. Het is allemaal goed gekomen. Ik mag hier voorlopig tot 31 oktober blijven en daarna gaat mijn verlenging in omwille van mijn tyfus. Handig als je hier je connecties hebt. anders zat ik nu wel in België…

De avond dat we het goede nieuws hoorden zijn mijn papa en ik der enen op gaan drinken. Het was erg gezellig. Hij werd ineens ook zo emotioneel (ben dat helemaal niet gewend van hem). Hij vertelde over hoe hij zich voelde als de andere vrijwilligers weg gingen en hoe hij zich zal voelen als ik weg ga. Hij gaat dan een week in mijn kamer slapen om te beseffen dat ik er echt niet meer ben (heeft hij ook bij de vorige twee vrijwilligers gedaan). Maar wat ik echt leuk vond om te horen was dat zowel hij als Bernadette zeiden dat ik de beste vrijwilliger ben die ze tot nu toe gehad hebben! Ik vond dat heel leuk om te horen! Misschien zeggen ze dat tegen iedereen, maar mijn zelfvertrouwen wordt er toch maar lekker mee opgekrikt.

Dit weekend ben ik naar Bamenda geweest om de goede afloop te vieren. Wat een mooie stad! We (Lisette, Hans, Anne en Dorieke) gingen er een andere vrijwilliger (Roos) bezoeken. Ze zit daar sinds kort helemaal alleen en kan dus best ook wat blank gezelschap gebruiken (dat heb je hier echt af en toe eens nodig hoor). Wat een mooi appartement! Ik heb echt genoten! ik kon daar douchen (de kraan viel er wel af als je hem open draaide en het water was wel reeds koud, maar dat zijn details) en ik had er een toilet die doorspoelde. Wat een magische dingen allemaal. Je hebt er geen gedacht van hoe je gaat genieten van de kleine dingen (zelfs een toilet die een bril heeft EN doorspoelt!!!). Man wat ga ik alles magisch vinden als ik terug kom!
Heb op de markt van Bamenda twee stofjes gekocht om mooie rokken van te laten maken die ik wel in België kan dragen. Mijn pakje vind ik wel een leuk souvenir, maar persoonlijk niet zo flatterend.

Voor de rest niet zoveel nieuws eigenlijk, dus sluit ik dan maar beter af. Groetjes en tot later

Tja dat is tenminste wat ik ze hier wijsmaak. Overal waar we probeerden weigerden ze mijn visum te verlengen omdat het een toeristenvisum is. Dat kan NIET verlengd worden. Dat wordt enkel verlengd als je ziek valt en dus bijgevolg niet kan reizen.
Ik zag het even niet meer zitten. Ik keerde van een kale reis terug van Yaoundé naar Foumbot. Ik dacht: “dit is dan het einde van het mooie avontuur…”. Maar 1 iemand die me toch kon helpen… de dokter. Aangezien mijn papa in het ziekenhuis werkt, kent hij de dokter persoonlijk. We zijn dus gisteravond allebei (mijn papa en ik) met een ei in ons broek gaan aankloppen bij de dokter (moet je weten dat die hier een hoog aanzien hebben, het zijn belangrijke mannetjes). Die zei onmiddellijk dat het goed was en dat we deze morgen de papieren in orde zouden brengen. Hij heeft me zelf een extra ziekte gegeven en dat allemaal gratis en voor niks Ik krijg dus 60 dagen om te herstellen van mijn tyfus en nog iets maar de naam ontgaat me. Ik voel me wel nog vrij goed ondanks dat ik zo ziek ben… Nuja ze zijn hier toch allemaal lekker corrupt; denk maar aan Kakambé (die me nog 10 000 cfa moet is zo’n 15 euro. Zogezegd gebruikt om mijn documenten op te sturen naar Yaoundé, maar daar hebben ze niks ontvangen… Zelf de post bij ons is goedkoper! Ik zie er misschien stom uit (blond volgens mijn allerliefste papa die niet meer zo goed ziet), maar zo stom ben ik nu ook weer niet…)
Dus aangezien er hier een heleboel corrupt zijn, wil ik me ook daarvan niet onthouden. Kwestie van me hier volledig aan te passen. Als het met het attest niet werkt (wat me zou verwonderen) heb ik nog steeds een achterpoortje… Dan gaan mijn papa en ik trouwen! We hebben echt alle mogelijkheden overlopen en dat is onze laatste hoop… (sorry benny, maar het stelt hier niet meer voor dan een stom papiertje dat we moeten gaan tekenen in het gemeentehuis…) Heb er echt al om moeten lachen. Wat ik niet allemaal doe om hier te kunnen blijven. Het avontuur hier is me teveel waard om het zomaar af te breken. Daar had ik me niet op voorzien en sommigen onder jullie kennen mijn “kantje” al… MENTALE VOOBEREIDING!!!

Voor de rest heb ik geen nieuws… buiten dan het feit dat ik mijn kleine teen gebroken heb. Doet wel pijn, maar mijn zorgen over mijn visum doen me die pijn al snel vergeten.

Hou jullie goed daar en ik hoop dat ik jullie in een volgend bericht goed nieuws kan brengen…
Groetjes vanuit het corrupte Kameroen

Man wat was het prachtig daar in Malantowen (ben niet 100% zeker dat ik het goed schrijf, maar kom). Het is een klein dorpje temidden van een prachtige natuur! Ik vond het echt jammer dat ik al zo snel terug moest keren, maar voor mijn visum heb ik veel over…
Ik ben dus zaterdagmiddag vertrokken met mijn papa naar dat dorpje, nadat we samen nog eens lekker gesport hadden (kwestie van mijn lijn nog een BEETJE te redden hier…). We zijn naar ginder per moto gegaan. Is het eerste uurtje zalig met de wind in je gezicht, maar na een tijdje begint je achterwerk toch wel pijn te lijden. Ik heb er dus drie uur op gezeten en het laatste uur was op een hobbeldebobbelweg . Je gelooft je ogen niet, een rodeo is er niks tegen! Ik dacht met momenten: “oke, nu gaan we zeker vallen of dat is veel te stijl, we raken zeker niet naar boven!”. Maar telkens bleef dat beestje het trekken en ik me maar goed vasthouden! Ik vond het al een wonder dat we er met de brommer zonder kleerscheuren vanaf waren geraakt, maar zelf auto’s rijden hier! En het zijn allemaal Toyota’s hier. Als ik me van mijn leven een auto koop, weet ik al welk merk ik neem!
Mijn gat vergat ik gelukkig al snel omdat ik zo genoot van dat prachtige landschap! Ik geniet nog na. Ik heb dus veel stop geroepen om als een echte toerist (eh sus) te fotograferen, maar ik heb ook veel al rijdend gefotografeerd. Wel jammer dat het op een foto bijlange hetzelfde niet is…
Waar ik ook zo ongelooflijk van heb genoten is dat (wonder boven wonder) er me niemand heeft nageroepen. Ze waren zodanig verbijsterd een blanke te zien dat ze geen woord meer konden uitbrengen.

Nu het minder leuke nieuws… Volgens mij (Bernadette en Claude denken er net zo over) is Monsieur Kakambé helemaal niet zo vriendelijk als hij zich voordoet. Ik denk (al kan ik me hier voorlopig echt nog niet met zekerheid over uitspreken, maar ik heb zware vermoedens) dat hij profiteert van de situatie… Ik had reeds 30 000 cfa betaald aan Kakambé om mijn visum te regelen in Bafoussam. Die commissaris zegt opeens dat het ginder niet lukt en zou me mijn geld terug geven. Kakambé had me die morgen beloofd dat hij mijn paspoort en dat geld bij mij thuis zou binnensteken. ’s Avonds krijg ik een telefoontje van Bernadette dat hij het daar heeft afgegeven (hij weet nochtans waar ik woon). Ik kreeg ipv 30 000, maar 20 000 cfa terug. Hij heeft dat aan Bernadettes dochter overhandigd en volgens mij omdat hij heel goed wist dat zij van niks wist en dus geen verdere vragen zou stellen. We gaan dus deze avond naar hem toe gaan en hem om een uitleg vragen. Wacht maar als die uitleg nergens op slaat… dan zal hij Charlotte eens op een andere manier leren kennen

Vandaag op school (Sapienta) vertelde de nieuwe directie me dat ik nu niet meer in kleine groepjes zal kunnen remediëren. Dit omdat klas drie gesplitst wordt en dus het lokaal waar ik remedieer zal worden gebruikt voor de tweede klas drie. Ze vroeg me om in de plaats in alle klassen te doen wat ik nu doe. Ik denk dat ze nog steeds niet begrijpen waarom die kleine groepjes zo effectief zijn, maar ik kan me wel bij deze situatie neergleggen. Ze zegt zelf dat ze ermee zal verder gaan als ik weg ben, wat ik heel leuk vond. Ik heb dus toch een klein beetje bereikt in de korte periode dat ik hier was! Dus ik ben toch een beetje trots op mezelf!

Het ziet ernaar uit dat ik nog ga mogen terugkeren in oktober! Mijn visum is dus nog altijd niet verlengd. Het gaat blijkbaar moeilijker dan verwacht (zo zetten we de martelgang die ik in Brussel deed lekker verder). Ik moet nu ineens naar Yaoundé. Opeens kan die commissaris het toch niet en moet ik maar naar ginder gaan. Gelukkig gaat Monsieur Kakambé met me mee. Dat is toch al iets… Dus ik zal maar een weekendje kunnen blijven in het vakantiedorp. Daar gaat mijn weekje herfstvakantie…
Echt waar ik hoop dat mijn visum toch nog in orde raakt. Zou ik echt een grote teleurstelling vinden!

Ondertussen voel ik me al stukken beter… Heb wel nog een hoest en een verstopte neus, maar de ietwat verhoogde temperatuur en de hoofdpijn zijn gelukkig al weg.

De frustratie is er niet enkel over mijn visum. De laatste tijd ben ik het kotsbeu om continu nageroepen te worden of om iedereen steeds een handje te moeten geven (doe ik al een poosje enkel bij bekenden, maar iedereen blijft ernaar vragen). Echt waar je hebt er geen gedacht van hoe vermoeiend het is om steeds vriendelijk te blijven als de mensen je iriteren. Dan denk ik: “ja een blanke, en wat dan nog? Ken je me nu nog niet? Ik loop hier al bijna 6 weken verdomme!” Op dat vlak ga ik blij zijn om terug onopvallend in het Belgiëland te kunnen lopen, maar dat overtuigt me momenteel niet om al terug te keren.
Wat die mannen hier betreft, de meesten zijn echt hopeloos. Ze willen allemaal met me trouwen, zogezegd omdat ze me leuk en mooi vinden, maar dit is eerder een weerspiegeling van mijn geld…

Oh ja ik heb ondertussen twee nieuwe huisdieren bij gekregen. Twee lieve schattige minikikkers… Ze geven een beetje licht in het donker. Echt schattig!

Moet er nog steeds erg om lachen. Deze nacht moest ik dus pipi doen en aangezien de paddenspin (die zit er dus nog steeds suzanne, maar ik heb de moed niet om ze dood te spuiten) terug in de douche/pipitoilet zat, ben ik maar de kakkerlakken gaan opzoeken. Ik was heeeeeel moe en nog een beetje slaapdronken. Daardoor zette ik mijn voet verkeerd en struikelde. Doordat ik struikelde, viel ik op 1 van de zijwanden die volledig in elkaar zakte. Heb het nog een beetje kunnen recupereren, maar de schade blijft zichtbaar. Gelukkig staat er die kant (nu nog) hoge maïs, dus niemand kan je zien zitten (alez bijna niet). Het maakte echt een hels lawaai midden in de nacht en ik dacht: “ai, nu komt er iemand kijken om te zien wat er aan de hand is en zit ik met mijn broek tot op mijn enkels”. Gelukkig is er niemand door wakker geworden en heeft er tot nu toe ook nog niemand iets over gezegd (nochtans is het heel goed zichtbaar). Tot zover mijn eerste blunder in Kameroen.

Ik ben een beetje ziek sinds gisteren (mama en papa ik heb GEEN malaria of een of andere ziekte, het is eerder een goede verkoudheid). Ben dus vandaag niet gaan werken. Heb redelijk veel geslapen en voel me dus ook al een heel stuk beter. Ben gisteren nog medicijnen gaan halen voor een appel en een ei en die missen hun effect toch niet.

Ben gisteren met Monsieur Kakambé naar Bafoussam geweest om mijn visum in orde te maken. Die commissaris was daar dus weer niet eh. Normaal gezien zal het vandaag wel in orde zijn. Monsieur Kakambé ging opnieuw naar Bafoussam voor me en het zou wel in orde komen zei hij. Ach ja, nog een beetje Afrikaans geduld uitoefenen kan geen kwaad zeker eh.
We zijn daar met twee vrienden van hem (1 helpt mee mijn visum in orde maken) gaan eten in een restaurantje. Was echt chique daar en heeeeeeeeel lekker. Heb voor het eerst in weken weer rauwkost kunnen eten! Nog eens lekker gezond! En dat allemaal op Kakambés kosten. Als je iemand meevraagt, wordt er verwacht dat jij betaalt. Was echt spotgoedkoop (15 euro voor drie gangen en wijn en dat voor vier personen). Ja alweer echt geen nieuws eh.

Ik ga jullie (of toch enkelen onder jullie) moeten teleurstellen, want deze keer zal het heel lang duren voor ik een nieuw bericht plaats. Ik vertrek zaterdag met mijn familie naar hun geboortedorp en zal daar dus geen internet ter beschikking hebben. Ik blijf daar tot de vrijdag erop dus zal ik ten vroegste pas zaterdag een nieuw bericht kunnen posten. Maar niet getreurd, het zal een extra lang bericht zijn, want ik zal er een hoop nieuwe ervaringen opdoen! Groetjes

Ik geloofde vandaag mijn oren niet! Mijn visum is uiteindelijk toch in orde gekomen! Ik had echt de moed al laten zakken. Ik stapte opnieuw op de trein richting Brussel en dacht dat het opnieuw niks zou worden, maar tot mijn grote verbazing was alles nu wel in orde. Nog even langer en ik was ondergegaan aan een zenuwinzinking.

Natuurlijk is het wel nog niet volledig in orde. Ik heb een visum dat maar een maand geldig is. Ik moet mijn visum ginder verlengen en hopen dat hij er wordt goedgekeurd. Voor zover ik weet, zijn ze ginder minder streng en keuren ze veel sneller een visumaanvraag goed. Laat ons dus positief denken en hopen dat het dus ook echt in orde komt.