Posts Tagged ‘school’

geen titel

Vandaag heb ik lesgegeven in het vijfde, omdat de leerkracht even iets moest gaan doen beneden aan de weg. Veel begreep ik er niet van, maar ik heb me toch maar uit de slag getrokken met enkele boeken die daar lagen en bijna volledig uit elkaar vielen. De leerlingen waren echt volledig door het dolle heen toen ik daar alleen met ze was. Dit omdat ze wisten dat ik ze niet zou slaan. Ze werden dus echt luidruchtig. Amai, mijn klashouden staat hier echt op een laag pitje. De leerkracht van het vierde hoorde het lawaai en kwam de klas binnen. Opeens werden ze allemaal muisstil. Zou ik ook doen als ik wist dat ik anders een zweepslag krijg.
Nadien heb ik ze gewoon aan het werk gezet en telkens samen de oefeningen overlopen. De leerkracht is na (hij zei me dat het maar enkele minuten zou duren) een dik half uur dan toch nog komen opdagen (dat lijkt heel erg lang als je niks hebt voorbereid, de kinderen amper de baas kan en geen enkele naam kent). Hij heeft dan een leesles gegeven; 18 kinderen van de 50 kunnen lezen en dat in een vijfde leerjaar! (dit lijkt me toch te moeilijk om in pear-tutoring te geven, zeker omdat de leerlingen nog nooit in groepen hebben gewerkt en als je daar dan nog eens bij bedenkt dat amper de helft een deftig woord Engels spreekt. Misschien ga ik de uitdaging toch nog aan, maar voel er me voorlopig nog te onzeker over. Toch bedankt voor je tip Katlijn!).

Eigenlijk grappig, mijn mama zit hier naast mij. Volgens mij verveelt ze zich dood, maar hoeveel ik haar ook zeg dat ze naar huis mag als ze wil, dat ze naar mij niet moet kijken, ze blijft toch zitten. Ik heb het echt getroffen met haar! Ik kom der zeer goed mee overeen. Ze heeft me ook al vaak gezegd dat ze me enorm zal missen als ik wegga! Hoe lief!

En dan nu een klein beetje informatie over het water speciaal op vraag van mijn papa. Mijn zussen gaan dagelijks water halen op twee minuten stappen van hier. Het water stroomt daar uit een kleine pijp. Toevallig is er vandaag wel een put geslaan bij Bernadette. Daar kan je dus nu een kraan open draaien en er stroomt gewoon water uit! Dat lijkt nu echt al een luxe voor mij! Zelf ben ik ook al water gaan halen met mijn zussen, maar ik doe dat niet vaak omdat ik overdag ga werken. Het is wel altijd lachen geblazen. Ten eerste omdat ze een blanke zien die werkt en ten tweede omdat ik onderweg altijd de helft kwijtraak. Ik krijg zo’n ding voorlopig niet op mijn hoofd. Ik hoop dat dit je vraag beantwoordt.

Groetjes vanuit het warme Foumbot

zweep!

Vandaag was het dan zover. Ik heb me mogen voorbereiden op de remediering. (help ik vind geen trema op dit toetsenbord en tis een beu toetsenbord want tis een qwerty). Maandag zal ik dan uiteindelijk starten. Ben ontzettend blij dat ik toch iets nuttig kan doen nu. Ik weet wel dat ik niet veel moet verwachten, maar alle beetjes helpen!

Heb vandaag wel schokkende dingen gezien. De kinderen die hun huiswerk niet gemaakt hadden werden hard geslagen met een zweep! Ik had wel al gezien dat de kinderen geslagen werden, maar dat was met een stok en bijlange niet zo hard. Was er echt niet goed van. Nuja, de kinderen vonden het blijkbaar minder erg dan ikzelf. Sommigen gingen zelf supporteren voor elkaar. Het doet wel pijn aan hun reactie te zien, maar ze zijn het algauw weer vergeten.

Ivm de foto’s zal ik jullie moeten teleurstellen, want ik steek mijn kaartje niet meer in de stick van Lisette. Dat zorgt er namelijk voor dat mijn foto’s niet meer herkend worden door mijn toestel en dat vind ik toch wel zonde,    want ben echt al mooie foto’s kwijt. Jullie zullen dus nog enkele maanden geduld moeten hebben (zo kunnen jullie solidair zijn met mij, want geduld hebben is hier echt iets wat je leert).

Oh ja nog iets; mijn blog is geen forum, dus als jullie iets willen zeggen tegen elkaar doe dat dan aub elders ;)

Grrr

Deze morgen wou ik vol goede moed aan de remediëring beginnen, (informatie van de leerkrachten over de kinderen bekijken, een planning uitschrijven, mijn lokaaltje in orde zetten) MAAR ik moest de van de directrice terug naar de derde klas (waar er ondertussen al 67 kinderen zitten!!!). Ik vond dit echt niet leuk omdat ik weer ben gaan lesgeven voor de muren. Ik loop tijdens de inoefening wel rond, maar zo maar even 50 kinderen extra ondersteuning geven op een totaal ander niveau en dan de sterkeren blijven uitdagen lukt me niet… Frustrerend dus. Ik ben er me van bewust dat ik tijdens mijn remediëring ook niet alle kinderen zal kunnen bereiken, maar als je er 6 voor je hebt of 67 maakt dat toch een groot verschil om niet te zeggen gigantisch. Nuja, morgen zal ze niet met dezelfde smoes moeten komen aanzetten, want dan kuis ik ZELF mijn lokaal wel op (hetgeen ik deze morgen eigenlijk ook al wou doen, maar de directrice stond erop dat zij dat zou doen).

En dan nu een korte fotoreportage…

en dan hier de beloofde foto
en dan hier de beloofde foto

mama marie

 

Enkele foto’s en weinig nieuws

Hallo iedereen

Man de leerkracht van de derde klas (waar ik dus ook sta) heeft echt haar voordeel ontdekt aan mij. Ze heeft me vandaag gewoon de hele dag les laten geven! Op het laatste uurtje heb ik toch eventjes ingehouden. Ik vond dat ze ook wel eens iets mocht doen, dus heh ik me net als haar op een stoel gezet en wat rondgekeken. Ik denk dat ze de boodschap begrepen had, want ze is dan zelf maar gaan lesgeven. Grappig hoor; zij houdt de boeken bij om zich mentaal voor te bereiden en dan gaat ze me maar zeggen wat ik moet aanbrengen. Ik moet het dan maar gaan doen. Nuja; met klashouden helpt ze me gelukkig wel, want daarvan heb ik geen kaas gegeten hier in Afrika. De kinderen luisteren dus (momenteel; hehe) echt alleen maar als je ze ook slaat! Dat wil ik (momenteel) toch niet doen. Denk ook niet dat ik het zal doen. Ik zie het als een uitdaging om ze te doen luisteren zonder stokslagen. Nuja; ben er me ook van bewust dat ik op twee maand niet zoveel kan bereiken hoor.

Voila dat was het. Ga nu om mijn pakje dat ik hier heb laten maken. Nog even en ik word een echte Afrikaan! Groetjes en blijven posten hoor; is echt superleuk!

Veel leerlingen, meer leerlingen, en nog meer leerlingen…

Man wat ben ik uitgeteld vandaag. Niets is lastiger dan lesgeven zonder voorbereidingen! Niet dat ik me niet wil voorbereiden, maar de leerkracht van de derde klas neemt steeds alle boeken mee en zegt me dan ’s morgens vlug wat ze van me verwacht. Ach ja, langs de andere kant is dit ook een belevenis hoor. Maar ik zal toch blij zijn als ik terug gestructureerd les kan geven!

Vandaag waren er al 37 kinderen en dat aantal zal nog verdubbelen naar volgende week toe!
De kinderen waren erg lastig vandaag, maar als je gaat bedenken dat ze zo’n 5 uur na elkaar les krijgen is dat ook niet te verwonderen! Ik had daar deze middag een interessant gesprek over met het schoolhoofd die me 100% gelijk gaf, maar dan toch de leerlingen weer naar binnen stuurde toen ik ze te vroeg naar buiten liet gaan. Ach ja, ze heeft ook wel goede ideeën hoor. Ze wil met Lisette en mij heel graag een lang gesprek hebben over onze visie van het onderwijs.

Gisteren heb ik de leukste avond tot nu toe gehad hier in Kameroen. De stroom deed het de hele avond niet, (dat was dan het minder leuke deel) maar dankzij deze stroompanne zijn we gaan in de stad iets gaan drinken in een kramiekelig cafeetje. Daar werd ik warm onthaald door de stamgasten die het geweldig vonden dat ik al enkele woordjes Bamoens kan. Ik heb er zelf een zeer interessant gesprek gehad met een wat oudere man, die me zelf heeft uitgenodigd op de trouw van zijn zoon. Echt geweldig wat ik hier allemaal beleef! Maar het uitgaan was dan ook de oorzaak van mijn vermoeidheid vandaag.

Deze morgen heb ik dan ook een heel mooi compliment gehad van Bernadette (de voorzitter van de organisatie hier in Kameroen). Ze vertelde me dat iedereen in het dorp al heeft lopen stoefen over mij omdat ik zo sociaal en vriendelijk ben. Dat vond ik toch wel zeer leuk om te horen en natuurlijk kon ik het niet laten om dit gewelige nieuws met jullie te delen!

Voor de rest; ik begin me hier echt goed thuis te voelen, misschien blijf ik hier nog wel…. Ik denk niet dat het zo’n vaart zal lopen, maar ik ben momenteel echt nog niet van plan om naar het grijze België te komen (al is het hier momenteel ook erg regenachtig). Alez hou jullie goed ginder en tot op onze volgende afspraak.

Ik plaats alvast enkele foto’s voor jullie. De lay out is wel niet dat, maar daar heb ik hier geen tijd voor…

De eerste schooldag

Amai, ik ben kapot! Echt een hele ervaring hier dat ‘onderwijs’. Wat ik vandaag deed was echt pedagogisch onverantwoord. Nuja volgens mij hebben Lisette en ik het er nog vrij goed van afgebracht. We hebben deze morgen een kort gesprek gehouden en ze enkele rekensommen laten maken. Toen we zagen hoe ze die oplosten ging er bij mij een alarmbel rinkelen. Ze rekenen hier niet, ze tellen gewoon. Alle kinderen gingen streepjes plaatsen! Als ik dus een soms van 21 + 20 gaf, konden ze me dat niet onmiddellijk zeggen, maar gingen ze streepjes plaatsen en telden ze die nadien gewoon op. Hierdoor hebben ze niet alleen erg veel tijd nodig om alle sommen uit te rekenen, maar het veroorzaakt ook nog eens massaal veel fouten. Dan heb ik ze gewoon getallen laten uittekenen in getalbeelden waarmee het rekenen mijn inziens toch veel vlotter en inzichtelijker verloopt (maar laat ik hier vooral niet over uitweiden).
We hadden vorige donderdag reeds een bezoek gebracht aan de school en met enkele leerkrachten en de directrice afgesproken om er vandaag om 7.30u te zijn. Zoals ik had verwacht waren we daar de eersten met enkele kinderen. De eerste leerkrachten kwamen pas aan om 7.45u en we moesten beginnen om 8u! Dat is bij ons gewoon onmogelijk! Nuja, ze zijn uiteindelijk wel omstreeks 8.10u begonnen, wat ik nog vrij vroeg vond. De leerkracht uit de derde klas is niet komen opdagen, waardoor Lisette en ik dan maar al van start zijn gegaan en de leerkracht van de zesde klas is na een uur gewoon opgestapt om naar de markt te gaan. Kan hier blijkbaar allemaal. Nadien bleek ook dat Lisette en ik de enigen waren die echt les gegeven hebben! De anderen hebben daar maar wat rondgehangen. Als ik dat ik België deed, was ik op slag werkloos. Langs de andere kant vond ik het wel een unieke ervaring. Het is duidelijk dat de kinderen hier het niet gewoon zijn om dialogisch les te krijgen. We stelden een heleboel vragen, maar in het begin ging dat moeizaam om ze mee te krijgen. Ik was wel verwonderd over hun lage enthousiasme. Ik dacht dat ze volledig uit de bol zouden gaan toen we spelletjes gingen spelen of liedjes zingen. Dat was helemaal niet zo; ze waren niet enthousiaster dan de kinderen bij ons.

Vandaag waren er echt weinig kinderen op school. Blijkbaar is dat hier de gewoonte dat er op de eerste schooldag bijna niemand komt. Er waren er mijn inschatting zo’n kleine honderd. De leerkrachten vertelden ons dat er morgen veel meer kinderen zouden zijn en volgende week nog meer. Ze verwachten ongeveer 500 kinderen! Dat wordt erg vermoeiend als ze ons niet vertellen wat we moeten voorbereiden. We zullen dan maar gewoon ons gevoel volgen denk ik…

Volgende invoer