Posts Tagged ‘school’
{ november 6, 2008 @ 2:38 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: afscheid, blote billen, school }
·
{ }
Wat zijn die kindjes hier engeltjes! Ze zijn zooo gemotiveerd. Als onze kindjes in België ook zo waren; dan moesten we ons alvast geen zorgen meer maken om klashouden. Wat je ook doet; ze vinden het leuk! Waar ik mij dan wel vragen bij stel is dat die motivatie ook intrinsiek is. Misschien vinden ze het gewoon leuk dat er een blanke vanvoor staat. Is eens wat anders eh. Ik ga die lieve snoetjes echt missen als ik terug in België sta. Elk Afrikaantje dat ik daar in de klas heb, wordt vast mijn favorietje 
Gisteren was het de laatste dag op Sapientia. Moest vandaag (en morgen ook) nog lesgeven op CEBEC. Het doet me meer dan ik verwacht had. Ik ben niet beginnen wenen ofzo (dat komt vast nog wel), maar het deed me wel iets. Zeker toen ik naar huis ging en bedacht: “dat was het dan; hier kom ik niet/nooit meer terug, het is de laatste keer dat ik deze heuvel afdaal…”
Had eten en drinken mee voor alle collega’s. Weer maar eens lekker vette beignets en frisdrank met veel suiker. Leve de calorieën!!!
De collega’s hebben nog liedjes gezongen voor mij. Wat zingen ze mooi hier in Afrika. Op muzikaal vlak staan wij echt nog ver achter hoor! Heb er echt van genoten!
Gisterenavond zijn Claude; Bernadette en ik iets gaan drinken. Er was ook nog een man mee die nogal aantastelijk was; gelukkig enkel bij Bernadette! Omdat we veel gedronken hadden, moest ik veel pipi doen 
Bernadette haar blaas was gelukkig even groot als demijne en samen gingen we telkens een mooi en ietwat rustig plekje uitkiezen. Eigenlijk gewoon aan de kant van de weg. Stel je voor; je gaat in Gent op cafe en je moet opeens naar de WC dat je dan gewoon tussen twee geparkeerde auto’s gaat zitten (en dat is dan nog heel beschut, bij mij was het gewoon in een open vlakte waar niet teveel licht was). Sommigen van jullie voelen me waarschijnlijk al komen… Inderdaad: ik ben in stijl geëindigd. Ik zat dus weer samen met Bernadette langs de kant van de weg totdat een Motorjongen het nodig vond om die weg in te rijden. Op zich niet zo heel erg, maar wel vrij genant als die motor met zijn spot op jou schijnt; zeker als je een blanke bent! Daar zat ik dan met mijn broek omlaag. Hij zal wel de avond van zijn leven gehad hebben. Je ziet hier niet elke dag blote blanke billen!
{ oktober 28, 2008 @ 1:12 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: school, uitstap }
·
{ }
Heb me vandaag heel goed geamuseerd op de school. Heb in de kleuterklas gestaan met Lisette. Wie had dat ooit gedacht dat ik dat leuk zou vinden? In elk gaval, het was allemaal pure improvisatie. Moet zeggen, is niet gemakkelijk, maar ik leer er ook veel uit. Je bent wel heeeeel vuil als je een halve dag in de kleuterklas gestaan hebt met 56 kinderen. Ik zit vol onder snot, urine en nog meer van dat… maar we hebben nog een schort die ons beschermt tegen dat vuil. Gelukkig kan ik me straks terug douchen. Nuja douchen, bakjes water over me heen gieten is een betere benaming. Maar het resultaat is wel hetzelfde. Mijn immuunsysteem zal sterker zijn dan ooit als ik terug kom.
Ben zondagochtend met andere vrijwilligers en mijn ouders de Mont Bapid gaan beklimmen. Nuja beklimmen is een groot woord; we hebben een heel stuk omhoog gereden met de moto’s en het laatste stukje beklommen. Heb me dus alweer goed kunnen trainen op een rodeo. Wat krijg je daar 
buik- en armspieren van! Maar is misschien goed, want met al dat vet eten hier. (ben alweer een lekkere beignet aan het verorberen, meer olie dan deeg, maar lekker!).
Op de berg (is eigenlijk een uitgedoofde vulkaan) kon je genieten van het vulkanisch meer. Het was echt prachtig. Ik zou daar wel uren kunnen gezeten hebben, maar na 5 minuten wou mijn vader alweer terug. Afrikanen zijn over het algemeen vrij geduldig, maar als ze iets willen, moet het onmiddellijk gebeuren.
Het weer is de laatste dagen niet veel soeps. Het regent en is erg bewolkt. Behalve de warmte is er niet veel verschil met België. Hoewel ik het hier allang niet meer warm vind. Ik ben al volledig aangepast aan de temperatuur hier.
{ oktober 23, 2008 @ 4:11 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: lekker lui, school, zusjes }
·
{ }
Dat laatste is mijn eigen schuld. Ik wou persé water over mij gieten terwijl ik heerlijk lag te zonnebaden (niet vol te houden hier in Afrika, tenzij je water over je giet. Maar ja, dan verbrand je dus!). Ja ik hoor het jullie al denken: “Is dat dan vrijwilligerswerk?” MAAR hier kennen ze geen herfstvakantie (logisch aangezien het hier nooit herfst is), dus vonden Lisette en ik dat we recht hadden op 1 dagje vakantie… Voel me er helemaal niet schuldig om. Heb er echt van genoten! En geloof het of niet, het lesgeven is hier echt vermoeiend. De kinderen luisteren amper naar een blanke omdat die toch niet slaat. Ik heb trouwens enkel ’s morgens liggen zonnebaden (in de namiddag houdt niemand dit vol!), in de namiddag ben ik met Hans en Lisette naar Koutaba geweest (een dorpje verder dan Baigom). We hebben lekker decadent gedaan en gaan eten in een chique hotel. Was echt zeer lekker. We hebben wel lang moeten wachten op ons eten (volgens mij moest de koe nog geslacht worden), maar het was wel het wachten waard.
Vandaag was dan weer een mindere dag vond ik. Kwam deze morgen toe en de directrice wist me te vertellen dat de leerkracht van klas 2 (dezelfde klas als vorige week) er nog steeds niet was. Ze zei me dat ik daar dus mocht verder doen. Toen ik vroeg wat ik moest doen was haar antwoord: “hou ze gewoon bezig”! Heb dus alleen voor een klas van 56 leerlingen moeten lesgeven. Niet zo evident als ze niet luisteren. Tja ik ben dan ook maar een watje dat niet slaat eh. Eigenlijk waren het er 57; er was een meisje dat haar kleine zusje mee had. Ik schat een baby van zo’n 6 maand. Af en toe moest ze de klas dan uitlopen, omdat de baby begon te wenen. Maar toch ben ik een beetje fier, want ik heb de klas al bij al nog redelijk in de hand kunnen houden (ze hebben de boel niet afgebroken, dus dat is al heel wat ).
Toen ik gisteren thuis kwam, kreeg ik te horen dat Denise (mijn zusje van 17) vertrokken was. Ik vind het zo erg dat ik geen afscheid heb kunnen nemen! Zeker als ik bedenk dat ik ze misschien nooit meer terug zie. Echt ik kwam daar zo goed mee overeen! Zal ze echt missen!
Deze nacht heb ik eens ander gezelschap in mijn bed gehad. Mijn ander zusje (Patricia) kwam ineens mijn kamer binnen en vroeg me met grote, angstige ogen of ze bij mij mocht slapen. Ze was bang alleen, nu Denise er niet meer is. Dat kon ik toch echt niet weigeren (maar hoop wel dat dit niet voor elke nacht is). Ze zag gisteravond zelf opeens een man in de deuropening staan. Ze gilde heel de buurt bij elkaar en kon van de schrik even niks meer uitbrengen. Ik dacht dat ze een reuzespin gezien had en begon spontaan mee te gillen. Toen ze uiteindelijk vertelde dat ze een man gezien had dacht ik: “moet je daar nu zo hard voor gillen, ik dacht dat je een spin zag!” . Ik dus (moedig als ik ben) met mijn zaklamp naar buiten om de buurt te inspecteren. Maar geen man te bespeuren, niet in de verste verte.
{ oktober 13, 2008 @ 1:18 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: mooi, school, visum }
·
{ }
Man wat was het prachtig daar in Malantowen (ben niet 100% zeker dat ik het goed schrijf, maar kom). Het is een klein dorpje temidden van een prachtige natuur! Ik vond het echt jammer dat ik al zo snel terug moest keren, maar voor mijn visum heb ik veel over…
Ik ben dus zaterdagmiddag vertrokken met mijn papa naar dat dorpje, nadat we samen nog eens lekker gesport hadden (kwestie van mijn lijn nog een BEETJE te redden hier…). We zijn naar ginder per moto gegaan. Is het eerste uurtje zalig met de wind in je gezicht, maar na een tijdje begint je achterwerk toch wel pijn te lijden. Ik heb er dus drie uur op gezeten en het laatste uur was op een hobbeldebobbelweg . Je gelooft je ogen niet, een rodeo is er niks tegen! Ik dacht met momenten: “oke, nu gaan we zeker vallen of dat is veel te stijl, we raken zeker niet naar boven!”. Maar telkens bleef dat beestje het trekken en ik me maar goed vasthouden! Ik vond het al een wonder dat we er met de brommer zonder kleerscheuren vanaf waren geraakt, maar zelf auto’s rijden hier! En het zijn allemaal Toyota’s hier. Als ik me van mijn leven een auto koop, weet ik al welk merk ik neem!
Mijn gat vergat ik gelukkig al snel omdat ik zo genoot van dat prachtige landschap! Ik geniet nog na. Ik heb dus veel stop geroepen om als een echte toerist (eh sus) te fotograferen, maar ik heb ook veel al rijdend gefotografeerd. Wel jammer dat het op een foto bijlange hetzelfde niet is…
Waar ik ook zo ongelooflijk van heb genoten is dat (wonder boven wonder) er me niemand heeft nageroepen. Ze waren zodanig verbijsterd een blanke te zien dat ze geen woord meer konden uitbrengen.
Nu het minder leuke nieuws… Volgens mij (Bernadette en Claude denken er net zo over) is Monsieur Kakambé helemaal niet zo vriendelijk als hij zich voordoet. Ik denk (al kan ik me hier voorlopig echt nog niet met zekerheid over uitspreken, maar ik heb zware vermoedens) dat hij profiteert van de situatie… Ik had reeds 30 000 cfa betaald aan Kakambé om mijn visum te regelen in Bafoussam. Die commissaris zegt opeens dat het ginder niet lukt en zou me mijn geld terug geven. Kakambé had me die morgen beloofd dat hij mijn paspoort en dat geld bij mij thuis zou binnensteken. ’s Avonds krijg ik een telefoontje van Bernadette dat hij het daar heeft afgegeven (hij weet nochtans waar ik woon). Ik kreeg ipv 30 000, maar 20 000 cfa terug. Hij heeft dat aan Bernadettes dochter overhandigd en volgens mij omdat hij heel goed wist dat zij van niks wist en dus geen verdere vragen zou stellen. We gaan dus deze avond naar hem toe gaan en hem om een uitleg vragen. Wacht maar als die uitleg nergens op slaat… dan zal hij Charlotte eens op een andere manier leren kennen
Vandaag op school (Sapienta) vertelde de nieuwe directie me dat ik nu niet meer in kleine groepjes zal kunnen remediëren. Dit omdat klas drie gesplitst wordt en dus het lokaal waar ik remedieer zal worden gebruikt voor de tweede klas drie. Ze vroeg me om in de plaats in alle klassen te doen wat ik nu doe. Ik denk dat ze nog steeds niet begrijpen waarom die kleine groepjes zo effectief zijn, maar ik kan me wel bij deze situatie neergleggen. Ze zegt zelf dat ze ermee zal verder gaan als ik weg ben, wat ik heel leuk vond. Ik heb dus toch een klein beetje bereikt in de korte periode dat ik hier was! Dus ik ben toch een beetje trots op mezelf!
{ oktober 6, 2008 @ 12:56 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: bruiloft, dieren, school }
·
{ }
Vrijdag heb ik dus couscous klaargemaakt met kip, rijst, frieten, légumes (een soort afwijking van spinazie). Zoals je ziet: een prachtige gevarieerde combinatie van eten! Wat ik toen deed, breekt mijn geloofwaardigheid van het vegetariër zijn (voor wie nog niet op de hoogte was; hier kan ik niet anders dan vlees eten, anders raak ik volledig ondervoed). Wel hier komt het, kippen koop je hier niet zoals bij ons mooi verpakt, geslacht, gepluimd en gekuisd. Neen, hier koop je een kip levend, over de gezondheid van de dieren spreek ik me maar niet uit. Maar dus ik heb de kip gepluimd! En voor wie nog pittige details wil; de kop hing er nog aan te bengelen, helemaal bebloed. Man wat stinkt dat naar natte hond! En oh ja, nog een leuk nieuwtje: ze eten hier niet alleen vissenkoppen, maar ook kippen worden zo goed als volledig geconsumeerd. De poten en de kop worden ook gegeten! Jakkes! Gelukkig weten ze dat westerlingen daar niet zo happig op zijn en houden ze die voor zichzelf!
De bruiloft was eigenlijk minder specaculair dan ik had verwacht. Er zijn heel veel gelijkenissen met ons huwelijk, alleen wat conservatiever (heeeeeeeeeeeeel weinig intimiteit). Er wordt wel meer gezongen en gedanst. Ik weet het bij ons zingen en dansen we ook veel, maar niet in de kerk…
We zijn jammer genoeg niet kunnen blijven tot het feest zelf (dat had ik wel graag eens gezien). Mijn zusje van 5 maand was ziek en mijn mama had ze meegenomen. Daardoor zijn we om zes uur maar naar huis gegaan.
Voor de rest loopt alles hier normaal. Ik heb weer minder heimwee, wat wel leuk is. Ben hier gewoon al een dikke maand! Soms word ik wakker en besef ik dat ik in het geweldige Kameroen ben. Ik geniet nog steeds heel erg van het leven hier (en van de ananassen he Katlijn).
Over de school: ik geef nog steeds les op Sapienta hoor (van maandag tem woensdag). Donderdag en vrijdag geef ik les op CEBEC. Is leuk om te vergelijken al moet ik zeggen dat ik van de rijkdom in Sapienta en de armoede in CEBEC weinig het verschil merk.
Dan nog een grappig weetje over de huisdieren die ik hier heb. Sommige vind ik leuk, andere net iets minder….
In de living heb je de muggen en de spinnen. In de keuken (vast aan het huis, want er is ook nog een hutje, wat dienst doet als echte keuken) zitten er muizen en kakkerlakken. In mijn slaapkamer af en toe een dikke spin en een nest muizen of ratten hoor ik onder mijn bed. In de toilet (voor de pipi)/douche zit er elke avond een heeeeeeeel dikke spin en nog enkele kleintjes (die in België wel groot zijn). In de andere toilet (de put) zit het vol met reuzegrote kakkerlakken. Dan heb ik ook nog twee ietwat normalere huisdieren; twee katten, waarvan eentje me overal volgt. Ze vergezelt me zelf tot op het toilet. Ze vindt het leuk om zich dan tegen me aan te vleien. Ik geef toe ik ben een dierenvriend, maar er zijn wel grenzen!
Zo, bij mij thuis ben je dus nooit alleen. In elke kamer een ander vriendje
{ oktober 3, 2008 @ 10:38 am }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: Afrikaan, school }
·
{ }
Het bevalt me heel erg goed op de nieuwe school! De directie en de collega’s zijn allemaal heel vriendelijk. De directie doet hier WEL wat ze zegt, zelf meer dan dat. Ik word een beetje te veel als blanke behandeld. Dit ligt volgens mij aan het feit dat er op deze school nog niet veel vrijwilligers gewerkt hebben. Op CEBEC verloopt het veel gestructureerder dan op Sapienta. De uren van de pauzes liggen vast, er is meer pauze, er gaat een bel als de pauze begint en eindigt. Nuja een bel… ze slaan met een stok tegen een pan die betere tijden gekend heeft.
Nog een leuk nieuwtje; de directie van Sapienta heeft er de brui aan gegeven. ze is opgestapt. Ze verdiende te weinig. Voor ze vertrok heeft ze enkelen om vergiffenis gevraagd om wat ze die ooit had aangedaan. Ze vond dat ze recht had op vergiffenis, want ze was de meest geduldige vrouw die er bestond. Van zelfkennis gesproken… Nuja, ik denk, of beter ik hoop dat er voor Sapienta betere tijden aanbreken. Voor mij is het allemaal zo erg nog niet, maar voor die kinderen daar… Maar ik mag het ook niet dramatiseren, ik stel het misschien allemaal erger voor dan het is.
Het is de eerste keer dat ik het ga zeggen, maar voor het eerst heb ik enorme heimwee 
Ik weet dat het wel zal over gaan, maar ik zou zooooo graag iedereen eens terug zien… Heb het hier wel nog steeds naar mijn zin hoor, maar het gemis wordt groter.
En voor de geïnteresseerden; ik ben volledig bekomen, ben weer zo gezond als een visje (voor zolang het mag duren).
Straks moet ik couscous gaan maken voor de twee Nederlandse meisjes die toekomen. Bernadette heeft me zelf gevraagd om hen te ontvangen, omdat ze er niet op tijd kon geraken. Ik ben tenslotte al een echte Bamoener, dus ik zal dat zeker goed doen! Dat zijn tenminste haar woorden. Eigenlijk is het zoals suzanne zegt: ik ben hier nen echten toerist! Hehe, maar ja ik moet me toch kunnen intergreren eh. En het werkt duidelijk wel.
Wat mijn haar betreft, dat gaat er zondag uit! Ik hou het er nog in omdat ik morgen naar een trouw moet, maar zondag gaat het er zowieso uit. Ik word er gek van! Je kan er niet mee slapen, het jeukt (en neen geen luizen), het is lelijk en tja meer argumenten heb ik niet nodig.
Goed ik laat jullie. Tot de volgende!
{ oktober 1, 2008 @ 9:20 am }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: Afrikaan, school, suikerfeest }
·
{ }
Eten, eten en nog eens eten! Kan geen eten meer zien! Ik ben nog ziek van gisteren. Ik heb zo goed als de ganse nacht niet geslapen. Krampen, misselijkheid… Maar ja dat heb je zeker als je acht keer op een dag veeeeeeeeeeeeeeel eet? Het was dus suikerfeest en overal waar ik kwam moest ik eten (anders ben je erg onbeleefd). Mijn mama kent hier dus nogal wat mensen en wou me overal mee naartoe nemen! Ik denk dat als ik nog meer gegeten had die dag, dat mijn maag zowat geëxplodeerd was! Maar ik was niet de enige die ziek was; hehe het was deze nacht aflossing van dienst om boven de welbekende put te gaan zitten… Mijn mama en en mijn beide zusjes waren dus ook ziek en hadden ook last van krampen. Wat heerste er een gevoel van verbondenheid Mijn papa daarentegen was ook ziek, maar hij had eerder last van een zware kater. Die ligt nu nog in zijn bed. Hehe, laat die maar eens lekker zweten…
Voor de rest heb ik heeeeeeeel goed nieuws. Ik ben maandag op school toegekomen en heb gedaan alsof ik van niks wist over de remediëringslessen. Nuja, als de directrice me erover had aangesproken, kon ik me nog verdedigen hoor. Ze had gezegd dat ze me boeken zou meegeven zodat ik me kon voorbereiden (want daar stond ik wel op). Ze heeft me die niet gegeven dus kon ik geen wiskunde geven. Zou het misshien wel kunnen, maar had daar eerlijk gezegd niet zo veel zin in. Zeker niet onvoorbereid. Dus ik heb mijn remediëringsklasje open gedaan en ben terug groepjes leerlingen gaan halen. Ze heeft er gewoon niks op gezegd! Ze is ook liever lui dan moe hoor. Ze zegt enorm veel, maar realiseert daar maar weinig van… Ze kwam me zelf nog een compliment geven op mijn haar terwijl ik aan het remediëren was. Iedereen vindt dat hier dus geweldig he! Een voor een zeggen ze hoe mooi ik wel ben met mijn haar zo. Jakkes denk ik dan
Voor de rest heb ik eigenlijk heel weinig nieuws. Gisteren was het voor het eerst een heeeeeel zonnige dag! Er is geen druppel regen gevallen en dat is de eerste keer sinds mijn verblijf hier. Ik ben hier gewoon al een maand! De tijd vliegt hier wel, ook al zijn ze hier erg traag allemaal.
Ga straks waarschijnlijk naar Bafoussam met Bernadette want ze heeft een stick nodig en ik moet haar helpen kiezen
Ok, dat was het zo ongeveer. Ik zie jullie graag volgende keer terug (met meer nieuws over de nieuwe school waar ik morgen begin).
{ september 27, 2008 @ 11:47 am }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: chocolade, haar, school }
·
{ }
Pffff wat liep ik gefrustreerd! Jullie hebben er geen gedacht van hoeveel moeite ik nu moeten doen heb om toch nog op internet te geraken (zit nu in Fouban, dat is een uurtje rijden). Nuja ik ben er… met meer nieuws deze keer!
Woensdag kreeg ik doodleuk te horen van de directrice dat mijn remediëringslessen “a waste of time” zijn. Ik was volledig overdonderd en vroeg haar wat ze daarmee bedoelde. Uiteindelijk was de leerkracht van de zesde klas bij haar gegaan om te zeggen dat hij vond dat ik in alle klassen wiskundelessen moet gaan geven (hij had me in de derde klas bezig gezien en vond me geweldig! Misschien moet ik hem als referentie vermelden in mijn cv ). Ergens is dit wel een mooi compliment, maar ik was zo kwaad! De directrice draait met de wind van gedachte. Ik stel haar remediëring in kleine groepen voor en ze schildert me af alsof ik een of andere onderwijsgod ben. De leerkracht van de zesde klas vindt het tijdsverspilling en vindt dat ik alle leerkrachten ginder moet tonen hoe wiskunde moet gegeven worden en opeens denkt de directrice daar ook zo over! Echt ik was erg teleurgesteld. Het ging juist zo goed en de kinderen bleven me maar vragen wanneer ze de volgende keer konden komen. Dat ze daar dan eens een voorbeeld aan nemen! De leerkracht van de zesde klas zou *verdomme* beter hier eens naar komen kijken! Hehe tot zover de frustraties…
Donderdag ben ik met mijn mama naar Bafoussam geweest (de inspectrice is nog steeds moe en aangezien ik donderdag en vrijdag op CEBEC sta, had ik dus verlof). We hebben er inkopen gedaan om macaroni (wat ze echt niet lekker vonden. Behalve de papa,die heeft 2 porties genomen. Twas echt grappig. Eerst zeiden ze allemaal dat het heerlijk was, maar ja kon zo zien dat ze het echt niet lekker vonden. Ze wouden me niet beledigen. De blanken vonden het wel lekker, dus het lag niet aan mijn kookkunsten.) te maken. Man ik was veel geld kwijt en dat in Afrika! In de supermarkt was alles wel veel duurder dan op de markt. Maar ik moest enkele dingen kopen die ze op de markt niet hebben. Zo heb ik ook een twix gekocht. Ik weet het, niet belangrijk, maar ik heb daar zoooooooooooooooooo ongelooflijk van genoten! Ik mis de Belgische chocolade! Dus papa neem maar een kilo pralinen mee, verdikken doe ik hier toch al. Ik heb mijn mama een halve gegeven en het was alsof het het beste was dat ze ooit gegeten had! Ze heeft me wel tien keer gezegd hoe lekker ze het vond en ze heeft er zo’n 20 minuten over gedaan om hem op te eten. Wat liepen we daar allebei te genieten. Nu lijkt het alsof het eten hier niet lekker is, maar dat is helemaal zo niet! Ik leer volop coucous maken, want dat is echt heerlijk! We hebben trouwens ook gegrilde vis gegeten op de markt en het was om je vingers af te likken. De piment die ze overal op doen ben ik al redelijk gewend. Het is bijlange zo pikant niet meer.
Gisteren had ik dus ook geen werk. Ik heb mijn haar laten invlechten door mijn tante! Ik heb er ongelooflijk veel spijt van. Het heeft enorm veel pijn gedaan en ik vind het echt afschuwelijk! Ook is het echt niet makkelijk om ermee te slapen. Het enige voordeel is dat mijn haar niet in mijn gezicht hangt. Gelukkig zien jullie me zo niet en gelukkig blijft het er maar twee weken in zitten, als het er bij mij al zo lang zal blijven in zitten…
Ben gisteren ook nog een school gaan bezoeken in Foumban die gesticht is door een Nederlandse vrouw. Ze is getrouwd met een Kameroenees en woont hier al 40 jaar. Het was echt de moeite waard om te zien allemaal. We zijn (de nasa’s = de blanken) daar ’s avonds ook blijven slapen en eten en er was dessert! Ik was helemaal in extase
Gisterenavond kwamen er ook allemaal Amerikanen op bezoek bij de Nederlandse vrouw. Die wonen hier allemaal omdat God het zo gewild heeft. Ik geloofde mijn oren niet. Welke onzin daar allemaal uitkwam zeg! Buiten die onzin, waren ze wel enorm vriendelijk en was het wel een erg gezelllige avond. Wat me ook is opgevallen is dat ik veel minder nood heb aan blanken dan de anderen hier. Ze vonden het allemaal heerlijk gisteren om tussen de blanken te zitten. Ik vond het ook wel gezellig, maar dat hoeft voor mij allemaal niet. Ik heb het prima in mijn gezin en hopelijk blijft dat de komende weken zo…
Meer nieuws zal ik jullie volgende keer meedelen, want mijn uur is bijna op. Blijven posten is de boodschap ook al denk je dat het niet interessant zal zijn (dat denk ik soms ook over wat ik schrijf. Cfr: beenhaar en twixverhaal). Groetjes (en sus het regent hier met momenten heeeeeeeeeel hard).
{ september 23, 2008 @ 1:18 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: olie, school }
·
{ }
Het wordt tegenwoordig alsmaar moeilijker om iets te schrijven en dit omdat het allemaal minder nieuw wordt. Ik zie hier alsmaar minder nieuwe dingen om me heen.
Vandaag heb ik voor eerst een echte werkdag achter de rug en dat doet me echt enorm veel plezier! Normaal moest ik gisteren beginnen, maar ik ben de hele dag in de weer geweest met mijn klaslokaal te kuisen! Toen ik gedaan had, was ik een negertje. Ben mij dan met kleren en al onder de kraan wat verderop gaan zetten. Nu heb ik tenminste een proper klaslokaal. Nuja, proper is wel heel optimistisch uitgedrukt hoor. Er ligt minder stof op de grond en op de meubels, behalve achter een zware houten tafelblad (dat ik toch niet opzij geschoven krijg). Daar ligt eigenlijk nog heel wat afval, maar ik kan er wel mee leven.
(Voor degenen die benieuwd waren naar hoe ik tewerk ga in mijn remediëringslessen: ik zal het jullie tijdens mijn terugkomst in geuren en kleuren uitleggen, het is me teveel om te typen…) Hehe ik begin de afrikaanse mentaliteit al over te nemen. Wat ze niet zien zitten; doen ze gewoon niet. Te moe is hier steeds een geldige uitleg. Man, dat wordt terug aanpassen in december…
Heb ondertussen al heel wat geleerd over de Afrikaanse keuken. Moeilijk is het meestal niet en alles smaakt hen als je het maar lang genoeg in de olie laat sudderen en er nadien voldoende zout of suiker op doet… Dus als ik terug kom zal ik waarschijnlijk een kilootje of tien zijn aangekomen. En ik die dacht dat ik hier wel zou vermageren. Een echte desillusie dus…
Mama en papa; alleen maar magere gerechten in december en de maanden nadien!
Groetjes en over de arme school kan ik nog niet veel zeggen want de inspectrice (de hoofdverantwoordelijke dus) laat haar voorlopig nog niet zien. Ze zal misschien te moe zijn….
{ september 20, 2008 @ 4:21 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: beenhaar, school }
·
{ }
Ben echt trots op mezelf! Ik heb al een gans remediëringsplan uitgewerkt voor volgende week! En ik denk dat het wel zal werken. Het moet daarom niet veel zijn, als het leesniveau maar iets verbetert ben ik al een gelukkig mens. Katlijn, ik heb dan toch een beloningssysteem uitgewerkt. Ik ben benieuwd welk effect het zal geven. Ik ben wel van plan om enkel te belonen bij goed gedrag en niet op hun prestaties.
Ik moet maandag ook een andere school bezoeken, dichtbij mij thuis. Dat is de arme school. Ik vind Sapienta (waar ik al twee weken sta) al behoorlijk armzalig, ben echt benieuwd wat deze school zal worden.
Gisteren was ik mijn benen aan het epileren (ik weet het dit is echt geen nieuws), maar de reactie van mijn mama en zussen was echt grappig. Ze kwamen alledrie mijn kamer binnen om te kijken wat ik aan het doen was. Ze zagen een machientje dat ze nog nooit gezien hadden en vroegen me waarvoor het diende. Ik zei dus dat het mijn beenhaar uittrok. Ze begrepen echt niet waarom ik dat deed. ‘Dat is toch wel mooi?’ Ik vertelde hen dat ik België de meeste vrouwen hun beenhaar epileren of scheren en dat er ook mannen zijn die dat doen (hé pascal ). Ze begonnen er hard om te lachen. Mijn zusje wou het ook eens proberen en zette moedig het machientje aan haar been. Onmiddellijk stak ze het terug in mijn handen en zei dat ze echt niet begreep waarom ik mezelf zo pijnigde. Ze keken me alledrie aan alsof ik een of andere freak was. Tot zover het verhaal over het modeverschil tussen België en Kameroen.
« Vorige ingaves
