Dvcharlotte’s Weblog

Man wat was het prachtig daar in Malantowen (ben niet 100% zeker dat ik het goed schrijf, maar kom). Het is een klein dorpje temidden van een prachtige natuur! Ik vond het echt jammer dat ik al zo snel terug moest keren, maar voor mijn visum heb ik veel over…
Ik ben dus zaterdagmiddag vertrokken met mijn papa naar dat dorpje, nadat we samen nog eens lekker gesport hadden (kwestie van mijn lijn nog een BEETJE te redden hier…). We zijn naar ginder per moto gegaan. Is het eerste uurtje zalig met de wind in je gezicht, maar na een tijdje begint je achterwerk toch wel pijn te lijden. Ik heb er dus drie uur op gezeten en het laatste uur was op een hobbeldebobbelweg . Je gelooft je ogen niet, een rodeo is er niks tegen! Ik dacht met momenten: “oke, nu gaan we zeker vallen of dat is veel te stijl, we raken zeker niet naar boven!”. Maar telkens bleef dat beestje het trekken en ik me maar goed vasthouden! Ik vond het al een wonder dat we er met de brommer zonder kleerscheuren vanaf waren geraakt, maar zelf auto’s rijden hier! En het zijn allemaal Toyota’s hier. Als ik me van mijn leven een auto koop, weet ik al welk merk ik neem!
Mijn gat vergat ik gelukkig al snel omdat ik zo genoot van dat prachtige landschap! Ik geniet nog na. Ik heb dus veel stop geroepen om als een echte toerist (eh sus) te fotograferen, maar ik heb ook veel al rijdend gefotografeerd. Wel jammer dat het op een foto bijlange hetzelfde niet is…
Waar ik ook zo ongelooflijk van heb genoten is dat (wonder boven wonder) er me niemand heeft nageroepen. Ze waren zodanig verbijsterd een blanke te zien dat ze geen woord meer konden uitbrengen.

Nu het minder leuke nieuws… Volgens mij (Bernadette en Claude denken er net zo over) is Monsieur Kakambé helemaal niet zo vriendelijk als hij zich voordoet. Ik denk (al kan ik me hier voorlopig echt nog niet met zekerheid over uitspreken, maar ik heb zware vermoedens) dat hij profiteert van de situatie… Ik had reeds 30 000 cfa betaald aan Kakambé om mijn visum te regelen in Bafoussam. Die commissaris zegt opeens dat het ginder niet lukt en zou me mijn geld terug geven. Kakambé had me die morgen beloofd dat hij mijn paspoort en dat geld bij mij thuis zou binnensteken. ’s Avonds krijg ik een telefoontje van Bernadette dat hij het daar heeft afgegeven (hij weet nochtans waar ik woon). Ik kreeg ipv 30 000, maar 20 000 cfa terug. Hij heeft dat aan Bernadettes dochter overhandigd en volgens mij omdat hij heel goed wist dat zij van niks wist en dus geen verdere vragen zou stellen. We gaan dus deze avond naar hem toe gaan en hem om een uitleg vragen. Wacht maar als die uitleg nergens op slaat… dan zal hij Charlotte eens op een andere manier leren kennen

Vandaag op school (Sapienta) vertelde de nieuwe directie me dat ik nu niet meer in kleine groepjes zal kunnen remediëren. Dit omdat klas drie gesplitst wordt en dus het lokaal waar ik remedieer zal worden gebruikt voor de tweede klas drie. Ze vroeg me om in de plaats in alle klassen te doen wat ik nu doe. Ik denk dat ze nog steeds niet begrijpen waarom die kleine groepjes zo effectief zijn, maar ik kan me wel bij deze situatie neergleggen. Ze zegt zelf dat ze ermee zal verder gaan als ik weg ben, wat ik heel leuk vond. Ik heb dus toch een klein beetje bereikt in de korte periode dat ik hier was! Dus ik ben toch een beetje trots op mezelf!