Het ziet ernaar uit dat ik nog ga mogen terugkeren in oktober! Mijn visum is dus nog altijd niet verlengd. Het gaat blijkbaar moeilijker dan verwacht (zo zetten we de martelgang die ik in Brussel deed lekker verder). Ik moet nu ineens naar Yaoundé. Opeens kan die commissaris het toch niet en moet ik maar naar ginder gaan. Gelukkig gaat Monsieur Kakambé met me mee. Dat is toch al iets… Dus ik zal maar een weekendje kunnen blijven in het vakantiedorp. Daar gaat mijn weekje herfstvakantie…
Echt waar ik hoop dat mijn visum toch nog in orde raakt. Zou ik echt een grote teleurstelling vinden!
Ondertussen voel ik me al stukken beter… Heb wel nog een hoest en een verstopte neus, maar de ietwat verhoogde temperatuur en de hoofdpijn zijn gelukkig al weg.
De frustratie is er niet enkel over mijn visum. De laatste tijd ben ik het kotsbeu om continu nageroepen te worden of om iedereen steeds een handje te moeten geven (doe ik al een poosje enkel bij bekenden, maar iedereen blijft ernaar vragen). Echt waar je hebt er geen gedacht van hoe vermoeiend het is om steeds vriendelijk te blijven als de mensen je iriteren. Dan denk ik: “ja een blanke, en wat dan nog? Ken je me nu nog niet? Ik loop hier al bijna 6 weken verdomme!” Op dat vlak ga ik blij zijn om terug onopvallend in het Belgiëland te kunnen lopen, maar dat overtuigt me momenteel niet om al terug te keren.
Wat die mannen hier betreft, de meesten zijn echt hopeloos. Ze willen allemaal met me trouwen, zogezegd omdat ze me leuk en mooi vinden, maar dit is eerder een weerspiegeling van mijn geld…
Oh ja ik heb ondertussen twee nieuwe huisdieren bij gekregen. Twee lieve schattige minikikkers… Ze geven een beetje licht in het donker. Echt schattig!
