Archief vooroktober, 2008
{ oktober 28, 2008 @ 1:12 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: school, uitstap }
·
{ }
Heb me vandaag heel goed geamuseerd op de school. Heb in de kleuterklas gestaan met Lisette. Wie had dat ooit gedacht dat ik dat leuk zou vinden? In elk gaval, het was allemaal pure improvisatie. Moet zeggen, is niet gemakkelijk, maar ik leer er ook veel uit. Je bent wel heeeeel vuil als je een halve dag in de kleuterklas gestaan hebt met 56 kinderen. Ik zit vol onder snot, urine en nog meer van dat… maar we hebben nog een schort die ons beschermt tegen dat vuil. Gelukkig kan ik me straks terug douchen. Nuja douchen, bakjes water over me heen gieten is een betere benaming. Maar het resultaat is wel hetzelfde. Mijn immuunsysteem zal sterker zijn dan ooit als ik terug kom.
Ben zondagochtend met andere vrijwilligers en mijn ouders de Mont Bapid gaan beklimmen. Nuja beklimmen is een groot woord; we hebben een heel stuk omhoog gereden met de moto’s en het laatste stukje beklommen. Heb me dus alweer goed kunnen trainen op een rodeo. Wat krijg je daar 
buik- en armspieren van! Maar is misschien goed, want met al dat vet eten hier. (ben alweer een lekkere beignet aan het verorberen, meer olie dan deeg, maar lekker!).
Op de berg (is eigenlijk een uitgedoofde vulkaan) kon je genieten van het vulkanisch meer. Het was echt prachtig. Ik zou daar wel uren kunnen gezeten hebben, maar na 5 minuten wou mijn vader alweer terug. Afrikanen zijn over het algemeen vrij geduldig, maar als ze iets willen, moet het onmiddellijk gebeuren.
Het weer is de laatste dagen niet veel soeps. Het regent en is erg bewolkt. Behalve de warmte is er niet veel verschil met België. Hoewel ik het hier allang niet meer warm vind. Ik ben al volledig aangepast aan de temperatuur hier.
{ oktober 25, 2008 @ 10:36 am }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ }
·
{ }
Zit momenteel even in Bafoussam en Lisette had haar stick mee, dus heb ik even van dat voordeel gebruik gemaakt. Hier zijn dus enkele foto’s van op Sapientia.
Om jullie er nog maar eens aan te herinneren hoe warm het hier is: momenteel een dikke 30 graden en straks gaan we lekker zwemmen… ZALIG toch?
Groetjes
{ oktober 24, 2008 @ 12:36 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: hallucinaties, verkeer }
·
{ }
Die lariam die ik moet nemen om malaria te voorkomen is inderdaad straf spul zeg. Ik begin dingen te zien die er niet zijn. Als je de bijsluiter leest, kom ik er zelf nog goed van af, want er zijn heeeeeeeel veel bijwerkingen! En alle vrijwilligers die het nemen hebben er last van. Er zijn er zelf al twee mee gestopt omdat ze er zo ziek van werden. Ik zie dus elke woensdagnacht en/of donderdagnacht dieren in mijn bed die er niet zijn. Zelf al zouden ze er zijn, ik zou ze niet kunnen zien want het is pikdonker. Jammer genoeg zijn het meestal reuzespinnen die boven in mijn klamboe hangen. In volle paniek grijp ik dan naar mijn zaklamp, maar van zodra ik die aanknip, zijn de spinnen verdwenen (en gelukkig maar!). Jammer dat die spin die ik gisteravond in mijn kamer zag en probeerde doodspuiten geen hallucinatie was. Maar tevergeefs, die beesten zijn hier net duracellkonijnen. Hij was me te snel af en is tussen een spleet geglipt. Brrrr
Behalve dan die spin, is er mij deze nacht niemand komen storen. Heb deze keer gelukkig weer alleen kunnen slapen. Had gisteren aan mijn zusje gezegd dat ze nogal onrustig slaapt en dus veel beweegt en dat ik bijgevolg niet zo goed geslapen had. Ze heeft de hint dus begrepen (of ze vond het ook niet zo leuk bij mij).
Ik heb trouwens de oplossing gevonden voor ons fileprobleem. In Kameroen zijn er nooit (of toch bijna nooit) files en dit heeft verschillende redenen (ik som ze even voor u op):
- ze rijden bijna altijd met 8 in een gewone personenwagen, vroeger vertrekt de auto hier niet.
- Op een tweevaksbaan wordt er met drie auto’s naast elkaar gereden.
- Ze halen overal in, zelf al zien ze niet of er een tegenligger komt.
- In geval van een kleine verkeersopstopping gaan ze spookrijden. Om iedereen te waarschuwen gaan ze dan trompen.
Zo zie je maar eh, die Kameroenezen doen het op dat gebied toch zo slecht niet.
Groetjes
{ oktober 23, 2008 @ 4:11 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: lekker lui, school, zusjes }
·
{ }
Dat laatste is mijn eigen schuld. Ik wou persé water over mij gieten terwijl ik heerlijk lag te zonnebaden (niet vol te houden hier in Afrika, tenzij je water over je giet. Maar ja, dan verbrand je dus!). Ja ik hoor het jullie al denken: “Is dat dan vrijwilligerswerk?” MAAR hier kennen ze geen herfstvakantie (logisch aangezien het hier nooit herfst is), dus vonden Lisette en ik dat we recht hadden op 1 dagje vakantie… Voel me er helemaal niet schuldig om. Heb er echt van genoten! En geloof het of niet, het lesgeven is hier echt vermoeiend. De kinderen luisteren amper naar een blanke omdat die toch niet slaat. Ik heb trouwens enkel ’s morgens liggen zonnebaden (in de namiddag houdt niemand dit vol!), in de namiddag ben ik met Hans en Lisette naar Koutaba geweest (een dorpje verder dan Baigom). We hebben lekker decadent gedaan en gaan eten in een chique hotel. Was echt zeer lekker. We hebben wel lang moeten wachten op ons eten (volgens mij moest de koe nog geslacht worden), maar het was wel het wachten waard.
Vandaag was dan weer een mindere dag vond ik. Kwam deze morgen toe en de directrice wist me te vertellen dat de leerkracht van klas 2 (dezelfde klas als vorige week) er nog steeds niet was. Ze zei me dat ik daar dus mocht verder doen. Toen ik vroeg wat ik moest doen was haar antwoord: “hou ze gewoon bezig”! Heb dus alleen voor een klas van 56 leerlingen moeten lesgeven. Niet zo evident als ze niet luisteren. Tja ik ben dan ook maar een watje dat niet slaat eh. Eigenlijk waren het er 57; er was een meisje dat haar kleine zusje mee had. Ik schat een baby van zo’n 6 maand. Af en toe moest ze de klas dan uitlopen, omdat de baby begon te wenen. Maar toch ben ik een beetje fier, want ik heb de klas al bij al nog redelijk in de hand kunnen houden (ze hebben de boel niet afgebroken, dus dat is al heel wat 
).
Toen ik gisteren thuis kwam, kreeg ik te horen dat Denise (mijn zusje van 17) vertrokken was. Ik vind het zo erg dat ik geen afscheid heb kunnen nemen! Zeker als ik bedenk dat ik ze misschien nooit meer terug zie. Echt ik kwam daar zo goed mee overeen! Zal ze echt missen!
Deze nacht heb ik eens ander gezelschap in mijn bed gehad. Mijn ander zusje (Patricia) kwam ineens mijn kamer binnen en vroeg me met grote, angstige ogen of ze bij mij mocht slapen. Ze was bang alleen, nu Denise er niet meer is. Dat kon ik toch echt niet weigeren (maar hoop wel dat dit niet voor elke nacht is). Ze zag gisteravond zelf opeens een man in de deuropening staan. Ze gilde heel de buurt bij elkaar en kon van de schrik even niks meer uitbrengen. Ik dacht dat ze een reuzespin gezien had en begon spontaan mee te gillen. Toen ze uiteindelijk vertelde dat ze een man gezien had dacht ik: “moet je daar nu zo hard voor gillen, ik dacht dat je een spin zag!” 
. Ik dus (moedig als ik ben) met mijn zaklamp naar buiten om de buurt te inspecteren. Maar geen man te bespeuren, niet in de verste verte.
{ oktober 20, 2008 @ 12:33 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: uitstap, visum }
·
{ }
Ik zag het even allemaal niet meer zitten. Het leek erop dat ik mocht terug keren naar België waar ik echt geen zin in had (althans nu nog niet). Mijn familie hier en ik zaten er echt door. Klinkt misschien raar, maar we hebben in deze korte tijd echt een band opgebouwd. Het voelt zo vertrouwd allemaal bij mij thuis… Gelukkig waren het allemaal zorgen om niks. Het is allemaal goed gekomen. Ik mag hier voorlopig tot 31 oktober blijven en daarna gaat mijn verlenging in omwille van mijn tyfus. Handig als je hier je connecties hebt. anders zat ik nu wel in België…
De avond dat we het goede nieuws hoorden zijn mijn papa en ik der enen op gaan drinken. Het was erg gezellig. Hij werd ineens ook zo emotioneel (ben dat helemaal niet gewend van hem). Hij vertelde over hoe hij zich voelde als de andere vrijwilligers weg gingen en hoe hij zich zal voelen als ik weg ga. Hij gaat dan een week in mijn kamer slapen om te beseffen dat ik er echt niet meer ben (heeft hij ook bij de vorige twee vrijwilligers gedaan). Maar wat ik echt leuk vond om te horen was dat zowel hij als Bernadette zeiden dat ik de beste vrijwilliger ben die ze tot nu toe gehad hebben! Ik vond dat heel leuk om te horen! Misschien zeggen ze dat tegen iedereen, maar mijn zelfvertrouwen wordt er toch maar lekker mee opgekrikt.
Dit weekend ben ik naar Bamenda geweest om de goede afloop te vieren. Wat een mooie stad! We (Lisette, Hans, Anne en Dorieke) gingen er een andere vrijwilliger (Roos) bezoeken. Ze zit daar sinds kort helemaal alleen en kan dus best ook wat blank gezelschap gebruiken (dat heb je hier echt af en toe eens nodig hoor). Wat een mooi appartement! Ik heb echt genoten! ik kon daar douchen (de kraan viel er wel af als je hem open draaide en het water was wel reeds koud, maar dat zijn details) en ik had er een toilet die doorspoelde. Wat een magische dingen allemaal. Je hebt er geen gedacht van hoe je gaat genieten van de kleine dingen (zelfs een toilet die een bril heeft EN doorspoelt!!!). Man wat ga ik alles magisch vinden als ik terug kom!
Heb op de markt van Bamenda twee stofjes gekocht om mooie rokken van te laten maken die ik wel in België kan dragen. Mijn pakje vind ik wel een leuk souvenir, maar persoonlijk niet zo flatterend.
Voor de rest niet zoveel nieuws eigenlijk, dus sluit ik dan maar beter af. Groetjes en tot later
{ oktober 16, 2008 @ 11:44 am }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: visum }
·
{ }
Tja dat is tenminste wat ik ze hier wijsmaak. Overal waar we probeerden weigerden ze mijn visum te verlengen omdat het een toeristenvisum is. Dat kan NIET verlengd worden. Dat wordt enkel verlengd als je ziek valt en dus bijgevolg niet kan reizen.
Ik zag het even niet meer zitten. Ik keerde van een kale reis terug van Yaoundé naar Foumbot. Ik dacht: “dit is dan het einde van het mooie avontuur…”. Maar 1 iemand die me toch kon helpen… de dokter. Aangezien mijn papa in het ziekenhuis werkt, kent hij de dokter persoonlijk. We zijn dus gisteravond allebei (mijn papa en ik) met een ei in ons broek gaan aankloppen bij de dokter (moet je weten dat die hier een hoog aanzien hebben, het zijn belangrijke mannetjes). Die zei onmiddellijk dat het goed was en dat we deze morgen de papieren in orde zouden brengen. Hij heeft me zelf een extra ziekte gegeven en dat allemaal gratis en voor niks Ik krijg dus 60 dagen om te herstellen van mijn tyfus en nog iets maar de naam ontgaat me. Ik voel me wel nog vrij goed ondanks dat ik zo ziek ben… Nuja ze zijn hier toch allemaal lekker corrupt; denk maar aan Kakambé (die me nog 10 000 cfa moet is zo’n 15 euro. Zogezegd gebruikt om mijn documenten op te sturen naar Yaoundé, maar daar hebben ze niks ontvangen… Zelf de post bij ons is goedkoper! Ik zie er misschien stom uit (blond volgens mijn allerliefste papa die niet meer zo goed ziet), maar zo stom ben ik nu ook weer niet…)
Dus aangezien er hier een heleboel corrupt zijn, wil ik me ook daarvan niet onthouden. Kwestie van me hier volledig aan te passen. Als het met het attest niet werkt (wat me zou verwonderen) heb ik nog steeds een achterpoortje… Dan gaan mijn papa en ik trouwen! We hebben echt alle mogelijkheden overlopen en dat is onze laatste hoop… (sorry benny, maar het stelt hier niet meer voor dan een stom papiertje dat we moeten gaan tekenen in het gemeentehuis…) Heb er echt al om moeten lachen. Wat ik niet allemaal doe om hier te kunnen blijven. Het avontuur hier is me teveel waard om het zomaar af te breken. Daar had ik me niet op voorzien en sommigen onder jullie kennen mijn “kantje” al… MENTALE VOOBEREIDING!!!
Voor de rest heb ik geen nieuws… buiten dan het feit dat ik mijn kleine teen gebroken heb. Doet wel pijn, maar mijn zorgen over mijn visum doen me die pijn al snel vergeten.
Hou jullie goed daar en ik hoop dat ik jullie in een volgend bericht goed nieuws kan brengen…
Groetjes vanuit het corrupte Kameroen
{ oktober 13, 2008 @ 1:48 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: grappig }
·
{ }
Eigenlijk heb ik gelogen de vorige keer. Het toiletverhaal was helemaal niet mijn eerste blunder in Kameroen. Ik heb er nog een gehad… Mijn papa kwam op een avond moe thuis van zijn werk en ging zich douchen. Ik had dat helemaal niet door en wou even gebruik maken van het toilet. Hij had het gordijn dus niet goed dichtgedaan en ja, jullie kunnen het waarschijnlijk al voorspellen…. Ik dus met mijn superdeluxe zaklamp naar het toilet. Voor ik naar binnen treed, wil ik eerst alle muren checken op eventuele ‘gevaarlijke’ spinnen. Ik scheen dus met mijn zaklamp in de douche en wat zag ik… een volledig naakte papa EN ingezeept dan nog wel!!! Het enige wat ik toen kon uitbrengen was “whaaa, sorry wist niet dat je aan het douchen was”. Maar ik denk niet dat hij daar veel van begrepen heeft… Veel heb ik er eigenlijk niet van gezien, want heb me onmiddellijk omgedraaid. Heb hem dus niet staan bestuderen met mijn zaklamp
Nadien heb ik er ook niks meer van gezegd en ook hij zweeg erover. Heb me dus niet meer verontschuldigd, want vond het te genant!
Gisteren heb ik ook moeten lachen. Mijn papa en ik kwamen moe thuis van een lange en nu ook natte reis. Ik ging naar mijn kamer om me om te kleden en dat wou ook mijn papa doen. De sleutel van zijn kamer ligt altijd boven de deur op de omlijsting. Nu had hij die sleutel niet goed vast en is die tussen een spleet gevallen. Gevolg: wat wij zouden doen is gewoon het slot open breken en een nieuw kopen. Het zijn hier geen sloten als bij ons, maar gewoon een hangslot. Wat mijn papa deed:hij haalde een groot kapmes uit de tuin, nuja tuin… Hij begon opeens de helft van de muur uit te kappen! Ik wist niet wat ik zag! Aangezien hij moe was en dus niet zo goed gehumeurd, heb ik maar niet gelachen. Heb me wel zwaar moeten inhouden. Ben op een gegeven moment zelf naar mijn kamer gegaan om te gaan lachen
Zo zie je maar, ik ben hier niet de enige die hier de boel afbreekt (cfr: toiletverhaal). Ik had nog een uitleg van slaapdronken te zijn, mijn papa daarentegen….
Het andere verhaal over mijn weekend vind je hieronder…
{ oktober 13, 2008 @ 1:18 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: mooi, school, visum }
·
{ }
Man wat was het prachtig daar in Malantowen (ben niet 100% zeker dat ik het goed schrijf, maar kom). Het is een klein dorpje temidden van een prachtige natuur! Ik vond het echt jammer dat ik al zo snel terug moest keren, maar voor mijn visum heb ik veel over…
Ik ben dus zaterdagmiddag vertrokken met mijn papa naar dat dorpje, nadat we samen nog eens lekker gesport hadden (kwestie van mijn lijn nog een BEETJE te redden hier…). We zijn naar ginder per moto gegaan. Is het eerste uurtje zalig met de wind in je gezicht, maar na een tijdje begint je achterwerk toch wel pijn te lijden. Ik heb er dus drie uur op gezeten en het laatste uur was op een hobbeldebobbelweg . Je gelooft je ogen niet, een rodeo is er niks tegen! Ik dacht met momenten: “oke, nu gaan we zeker vallen of dat is veel te stijl, we raken zeker niet naar boven!”. Maar telkens bleef dat beestje het trekken en ik me maar goed vasthouden! Ik vond het al een wonder dat we er met de brommer zonder kleerscheuren vanaf waren geraakt, maar zelf auto’s rijden hier! En het zijn allemaal Toyota’s hier. Als ik me van mijn leven een auto koop, weet ik al welk merk ik neem!
Mijn gat vergat ik gelukkig al snel omdat ik zo genoot van dat prachtige landschap! Ik geniet nog na. Ik heb dus veel stop geroepen om als een echte toerist (eh sus) te fotograferen, maar ik heb ook veel al rijdend gefotografeerd. Wel jammer dat het op een foto bijlange hetzelfde niet is…
Waar ik ook zo ongelooflijk van heb genoten is dat (wonder boven wonder) er me niemand heeft nageroepen. Ze waren zodanig verbijsterd een blanke te zien dat ze geen woord meer konden uitbrengen.
Nu het minder leuke nieuws… Volgens mij (Bernadette en Claude denken er net zo over) is Monsieur Kakambé helemaal niet zo vriendelijk als hij zich voordoet. Ik denk (al kan ik me hier voorlopig echt nog niet met zekerheid over uitspreken, maar ik heb zware vermoedens) dat hij profiteert van de situatie… Ik had reeds 30 000 cfa betaald aan Kakambé om mijn visum te regelen in Bafoussam. Die commissaris zegt opeens dat het ginder niet lukt en zou me mijn geld terug geven. Kakambé had me die morgen beloofd dat hij mijn paspoort en dat geld bij mij thuis zou binnensteken. ’s Avonds krijg ik een telefoontje van Bernadette dat hij het daar heeft afgegeven (hij weet nochtans waar ik woon). Ik kreeg ipv 30 000, maar 20 000 cfa terug. Hij heeft dat aan Bernadettes dochter overhandigd en volgens mij omdat hij heel goed wist dat zij van niks wist en dus geen verdere vragen zou stellen. We gaan dus deze avond naar hem toe gaan en hem om een uitleg vragen. Wacht maar als die uitleg nergens op slaat… dan zal hij Charlotte eens op een andere manier leren kennen
Vandaag op school (Sapienta) vertelde de nieuwe directie me dat ik nu niet meer in kleine groepjes zal kunnen remediëren. Dit omdat klas drie gesplitst wordt en dus het lokaal waar ik remedieer zal worden gebruikt voor de tweede klas drie. Ze vroeg me om in de plaats in alle klassen te doen wat ik nu doe. Ik denk dat ze nog steeds niet begrijpen waarom die kleine groepjes zo effectief zijn, maar ik kan me wel bij deze situatie neergleggen. Ze zegt zelf dat ze ermee zal verder gaan als ik weg ben, wat ik heel leuk vond. Ik heb dus toch een klein beetje bereikt in de korte periode dat ik hier was! Dus ik ben toch een beetje trots op mezelf!
{ oktober 10, 2008 @ 10:03 am }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: gefrustreerd, visum }
·
{ }
Het ziet ernaar uit dat ik nog ga mogen terugkeren in oktober! Mijn visum is dus nog altijd niet verlengd. Het gaat blijkbaar moeilijker dan verwacht (zo zetten we de martelgang die ik in Brussel deed lekker verder). Ik moet nu ineens naar Yaoundé. Opeens kan die commissaris het toch niet en moet ik maar naar ginder gaan. Gelukkig gaat Monsieur Kakambé met me mee. Dat is toch al iets… Dus ik zal maar een weekendje kunnen blijven in het vakantiedorp. Daar gaat mijn weekje herfstvakantie…
Echt waar ik hoop dat mijn visum toch nog in orde raakt. Zou ik echt een grote teleurstelling vinden!
Ondertussen voel ik me al stukken beter… Heb wel nog een hoest en een verstopte neus, maar de ietwat verhoogde temperatuur en de hoofdpijn zijn gelukkig al weg.
De frustratie is er niet enkel over mijn visum. De laatste tijd ben ik het kotsbeu om continu nageroepen te worden of om iedereen steeds een handje te moeten geven (doe ik al een poosje enkel bij bekenden, maar iedereen blijft ernaar vragen). Echt waar je hebt er geen gedacht van hoe vermoeiend het is om steeds vriendelijk te blijven als de mensen je iriteren. Dan denk ik: “ja een blanke, en wat dan nog? Ken je me nu nog niet? Ik loop hier al bijna 6 weken verdomme!” Op dat vlak ga ik blij zijn om terug onopvallend in het Belgiëland te kunnen lopen, maar dat overtuigt me momenteel niet om al terug te keren.
Wat die mannen hier betreft, de meesten zijn echt hopeloos. Ze willen allemaal met me trouwen, zogezegd omdat ze me leuk en mooi vinden, maar dit is eerder een weerspiegeling van mijn geld…
Oh ja ik heb ondertussen twee nieuwe huisdieren bij gekregen. Twee lieve schattige minikikkers… Ze geven een beetje licht in het donker. Echt schattig!
{ oktober 9, 2008 @ 4:04 pm }
·
{ verblijf in Kameroen }
{ Tags: put, visum, ziek }
·
{ }
Moet er nog steeds erg om lachen. Deze nacht moest ik dus pipi doen en aangezien de paddenspin (die zit er dus nog steeds suzanne, maar ik heb de moed niet om ze dood te spuiten) terug in de douche/pipitoilet zat, ben ik maar de kakkerlakken gaan opzoeken. Ik was heeeeeel moe en nog een beetje slaapdronken. Daardoor zette ik mijn voet verkeerd en struikelde. Doordat ik struikelde, viel ik op 1 van de zijwanden die volledig in elkaar zakte. Heb het nog een beetje kunnen recupereren, maar de schade blijft zichtbaar. Gelukkig staat er die kant (nu nog) hoge maïs, dus niemand kan je zien zitten (alez bijna niet). Het maakte echt een hels lawaai midden in de nacht en ik dacht: “ai, nu komt er iemand kijken om te zien wat er aan de hand is en zit ik met mijn broek tot op mijn enkels”. Gelukkig is er niemand door wakker geworden en heeft er tot nu toe ook nog niemand iets over gezegd (nochtans is het heel goed zichtbaar). Tot zover mijn eerste blunder in Kameroen.
Ik ben een beetje ziek sinds gisteren (mama en papa ik heb GEEN malaria of een of andere ziekte, het is eerder een goede verkoudheid). Ben dus vandaag niet gaan werken. Heb redelijk veel geslapen en voel me dus ook al een heel stuk beter. Ben gisteren nog medicijnen gaan halen voor een appel en een ei en die missen hun effect toch niet.
Ben gisteren met Monsieur Kakambé naar Bafoussam geweest om mijn visum in orde te maken. Die commissaris was daar dus weer niet eh. Normaal gezien zal het vandaag wel in orde zijn. Monsieur Kakambé ging opnieuw naar Bafoussam voor me en het zou wel in orde komen zei hij. Ach ja, nog een beetje Afrikaans geduld uitoefenen kan geen kwaad zeker eh.
We zijn daar met twee vrienden van hem (1 helpt mee mijn visum in orde maken) gaan eten in een restaurantje. Was echt chique daar en heeeeeeeeel lekker. Heb voor het eerst in weken weer rauwkost kunnen eten! Nog eens lekker gezond! En dat allemaal op Kakambés kosten. Als je iemand meevraagt, wordt er verwacht dat jij betaalt. Was echt spotgoedkoop (15 euro voor drie gangen en wijn en dat voor vier personen). Ja alweer echt geen nieuws eh.
Ik ga jullie (of toch enkelen onder jullie) moeten teleurstellen, want deze keer zal het heel lang duren voor ik een nieuw bericht plaats. Ik vertrek zaterdag met mijn familie naar hun geboortedorp en zal daar dus geen internet ter beschikking hebben. Ik blijf daar tot de vrijdag erop dus zal ik ten vroegste pas zaterdag een nieuw bericht kunnen posten. Maar niet getreurd, het zal een extra lang bericht zijn, want ik zal er een hoop nieuwe ervaringen opdoen! Groetjes
« Vorige ingaves
Heb me vandaag heel goed geamuseerd op de school. Heb in de kleuterklas gestaan met Lisette. Wie had dat ooit gedacht dat ik dat leuk zou vinden? In elk gaval, het was allemaal pure improvisatie. Moet zeggen, is niet gemakkelijk, maar ik leer er ook veel uit. Je bent wel heeeeel vuil als je een halve dag in de kleuterklas gestaan hebt met 56 kinderen. Ik zit vol onder snot, urine en nog meer van dat… maar we hebben nog een schort die ons beschermt tegen dat vuil. Gelukkig kan ik me straks terug douchen. Nuja douchen, bakjes water over me heen gieten is een betere benaming. Maar het resultaat is wel hetzelfde. Mijn immuunsysteem zal sterker zijn dan ooit als ik terug kom.
buik- en armspieren van! Maar is misschien goed, want met al dat vet eten hier. (ben alweer een lekkere beignet aan het verorberen, meer olie dan deeg, maar lekker!).
