Ik wil jullie eerst allemaal erg bedanken voor jullie mails en dergelijke. Het is voor mij erg leuk om reacties van jullie te lezen. Maar zou ik er toch op mogen aandringen om ook reacties te plaatsen op mijn blog? Dit omdat ik niet altijd aan mijn mail kan (hotmail werkt hier maar af en toe). Het is op die momenten dan wel leuk als ik wat van jullie kan lezen op mijn blog zelf (want die werkt wel altijd, als de stroom of de verbinding het tenminste niet begeeft). Dus als je mijn ervaringen leest, twijfel dan zeker niet om een reactie te plaatsen al is die nog zo kort. Beter een korte reactie dan helemaal geen reactie. Maar jullie mogen natuurlijk ook blijven mailen….
Archief voorseptember, 2008
De eerste schooldag
Amai, ik ben kapot! Echt een hele ervaring hier dat ‘onderwijs’. Wat ik vandaag deed was echt pedagogisch onverantwoord. Nuja volgens mij hebben Lisette en ik het er nog vrij goed van afgebracht. We hebben deze morgen een kort gesprek gehouden en ze enkele rekensommen laten maken. Toen we zagen hoe ze die oplosten ging er bij mij een alarmbel rinkelen. Ze rekenen hier niet, ze tellen gewoon. Alle kinderen gingen streepjes plaatsen! Als ik dus een soms van 21 + 20 gaf, konden ze me dat niet onmiddellijk zeggen, maar gingen ze streepjes plaatsen en telden ze die nadien gewoon op. Hierdoor hebben ze niet alleen erg veel tijd nodig om alle sommen uit te rekenen, maar het veroorzaakt ook nog eens massaal veel fouten. Dan heb ik ze gewoon getallen laten uittekenen in getalbeelden waarmee het rekenen mijn inziens toch veel vlotter en inzichtelijker verloopt (maar laat ik hier vooral niet over uitweiden).
We hadden vorige donderdag reeds een bezoek gebracht aan de school en met enkele leerkrachten en de directrice afgesproken om er vandaag om 7.30u te zijn. Zoals ik had verwacht waren we daar de eersten met enkele kinderen. De eerste leerkrachten kwamen pas aan om 7.45u en we moesten beginnen om 8u! Dat is bij ons gewoon onmogelijk! Nuja, ze zijn uiteindelijk wel omstreeks 8.10u begonnen, wat ik nog vrij vroeg vond. De leerkracht uit de derde klas is niet komen opdagen, waardoor Lisette en ik dan maar al van start zijn gegaan en de leerkracht van de zesde klas is na een uur gewoon opgestapt om naar de markt te gaan. Kan hier blijkbaar allemaal. Nadien bleek ook dat Lisette en ik de enigen waren die echt les gegeven hebben! De anderen hebben daar maar wat rondgehangen. Als ik dat ik België deed, was ik op slag werkloos. Langs de andere kant vond ik het wel een unieke ervaring. Het is duidelijk dat de kinderen hier het niet gewoon zijn om dialogisch les te krijgen. We stelden een heleboel vragen, maar in het begin ging dat moeizaam om ze mee te krijgen. Ik was wel verwonderd over hun lage enthousiasme. Ik dacht dat ze volledig uit de bol zouden gaan toen we spelletjes gingen spelen of liedjes zingen. Dat was helemaal niet zo; ze waren niet enthousiaster dan de kinderen bij ons.
Vandaag waren er echt weinig kinderen op school. Blijkbaar is dat hier de gewoonte dat er op de eerste schooldag bijna niemand komt. Er waren er mijn inschatting zo’n kleine honderd. De leerkrachten vertelden ons dat er morgen veel meer kinderen zouden zijn en volgende week nog meer. Ze verwachten ongeveer 500 kinderen! Dat wordt erg vermoeiend als ze ons niet vertellen wat we moeten voorbereiden. We zullen dan maar gewoon ons gevoel volgen denk ik…
Voetbal en de mis
Ik heb echt al een heleboel beleefd hier in kameroen. Ik ben gisteren mee gaan voetballen met mijn papa, waar ik de enige vrouw was en dan nog wel een blanke. Die mannen wisten niet waar ze het hadden! Nuja gaan voetballen is mss een groot woord hoor. Ik heb eerst wat rondjes gelopen met mijn papa om op te warmen, maar toen de voetbal zou beginnen, begonnen enkele mannen te discuteren over mijn outfit. Ik mocht namelijk NIET mee voetballen met een lange broek, want dat zou te warm worden. Ik heb me dus met enkele mannen maar aan de kant gezet en daar een praatje geslaan met enkelen.
Deze morgen ben ik met mijn mama naar de kerk geweest. Wat een belevenis. Ik mocht deze keer jammer genoeg nog geen foto’s nemen, maar pas nadat ik daar enkele keren geweest was. Er wordt veel gezongen tussendoor en ook veel gepreekt. Het einde van de mis was eigenlijk meer een openbare verkoop. De vrouwen en de mannen zitten elk in een eigen deel in de kerk. Aan het eind van de mis moesten zowel de vrouwen als de mannen geld gaan geven en dit elk aan een aparte tafel. De reden daarvan is dat het geld nadien geteld wordt en de pastoor nadien meedeelt hoeveel de mannen en hoeveel de vrouwen gegeven hebben. Slimme truc, want ze bieden nadien gewoon tegen elkaar op! Zo haalt de kerk onopvallend toch meer geld binnen.
Voor de rest begin ik mijn draai thuis ook wat meer te vinden. Ik help met bijna alles mee. Sommige dingen doe ik nog niet omdat ik het gewoon nog niet kan. Water halen bijvoorbeeld; ze dragen gemiddeld zo’n 25 liter op hun hoofd en dat zonder morsen. Ik het het wel al geprobeerd, maar het is echt moeilijk.
Mijn dag ziet er momenteel als volgt uit: opstaan, om brood gaan en het ontbijt klaarmaken. Naar de markt of iets dergelijks, koken (duurt gemiddeld wel 3 uur!) eten, de was doen of kuisen en dan ga ik meestal eens Hans en Lisette opzoeken, want ik heb hier toch eens behoefte aan westerlingen (om je hart eens te luchten).
Als ik dan terug thuis kom (moet voor 18.00u, want anders is het donker) eten we en wordt er tv gekeken (en de soaps hier zijn echt 10 keer zo stom als bij ons, je kan het je niet voorstellen!). Rond 20.00u ga ik dan slapen, want ik ben er al uit van 6u!
Aan mama en papa: het eten hier is heel erg lekker. Soms moet ik wel eens een knop omdraaien (zoals vis eten ze met kop en al op!). Wat de hygiëne betreft; die is er gewoon niet. Alez bijna niet. Afwassen bestaat gewoon uit het spoelen met water. Het mes waarmee men groenten snijdt leggen ze op de grond en wordt zo terug gebruikt. Nuja mijn darmen lijken het momenteel nog te verdragen (hopelijk blijft dat ook zo).
We kunnen het ons eigenlijk moeilijk voorstellen als we er niet hebben in geleefd. Ik denk dat ik eens ik terug thuis ben met volle teugen zal genieten van onze luxe daar (en aan pascal: een toilet is hier wel degelijk een luxe: dat bestaat hier uit een put waarrond 4 palen staan, waar doeken tussen hangen. Ook daar heb ik een knop voor moeten omdraaien, want ze kunnen je wel zien zitten).
Morgen begint het schooljaar hier, dus begin ik ook te werken. Daarover kan je de volgende keer meer lezen.
Hallo hier uit Afrika
De derde dag hier in Kameroen. Ik begin me al behoorlijk thuis te voelen, maar mis anderszijds de luxe in België wel. Je moet je grenzen hier echt wel verleggen hoor wil je je hier goed voelen.
Ik ben gisteren aangekomen in Foumbot nadat ik wel 6 uur op de bus gezeten had (als het er geen 7 waren). En dan moet je niet aan zo’n luxebus denken als bij ons maar echt een krot waar je amper je benen kan plaatsen. Je zit met 9 mensen op zo’n 5 stoelen. Behoorlijk krap dus.
Eens aangekomen in Foumbot, gingen we met zijn allen (we waren met 7 blanken wat een enorm aantal is hier in Foumbot). Ze hadden er nog nooit zoveel bij elkaar gezien als ze er al een hadden gezien (in levende lijve). Overal wordt er naar je geroepen of gesist. Het klinkt erg onbeleefd, maar het wordt hier echt vriendelijk bedoeld. Nuja het gestaar went wel denk ik, al voel ik me niet altijd even goed op mijn gemak. Wat je hier ook doet, iedereen heeft het gezien want je bent een blanke.
Mijn gezin is echt zeer lief. We hebben gisteren met zijn allen bier gedronken en ja ik ook. Wie had dat nu gedacht. Het was een bier dat ik mee had vanuit Belgie voor hen: Hoegaarden. Dat vonden ze erg lekker en moet zeggen ik eigenlijk ook.
Ik ga het hier niet meer te lang kunnen trekken, want de stroom valt hier geregeld uit en het internet doet het ook maar af en toe. En als het dan werkt, gaat het hier heeeeeel erg langzaam. Nuja alles gaat hier heeeeell erg langzaam. Ik bracht het meest van mijn tijd tot nu toe al wachtend door. Man wat zouden we in Belgie stressen, maar ik vind het heerlijkdie rust hier (hehe ik praat duidelijk veel met Hollanders).
Nuja in ieder geval, ik amuseer me, maar ik mis jullie ook allemaal. En mails kan ik momenteel niet versturen, want hij vindt de hotmail site niet. De mails zullen dus voor dit weekend zijn, waarschijnlijk zondag, maar ik ben nog niet zeker, zekerheid over wat je gaat doen bestaat hier NIET.
Ok nu ga ik publiceren want het begint te regenen en dan valt de stroom hier uit. Kus
Vertraging
Deze morgen ging ik vol spanning en goede moed naar de vlieghaven. Ik wilde inchecken en merkte onmiddellijk dat er iets niet klopte. De man van de luchtvaartmaatschappij trok zo’n raar gezicht en zei me dat hij iets ging vragen aan zijn collega’s. Na zo’n 10 minuten wachten, wist hij me te vertellen dat de vlucht geannuleerd was en dat hij het raar vond dat ik niet verwittigd was. Ze waren namelijk al van 5u ’s morgens druk bezig geweest met iedereen op te bellen. Blijkbaar hadden ze mij over het hoofd gezien zei hij doodleuk. Achteraf bleek dat ik helemaal niet de enige was die ze “over het hoofd gezien hadden”. Ik kon wel ontploffen!
De vlucht heeft een vertraging van zo’n 24 uur omdat er een technische storing was opgedoken bij het vliegtuig waar ik vandaag normaal mee moest vliegen. Achteraf gezien leek het me dan toch wel beter om tot morgen te wachten in plaats van het technisch defect vast te stellen eens we in de lucht hangen.
Die man wist me in elk geval vriendelijk af te wimpelen met een kaartje waarop een telefoonnummer en e-mailadres stonden. Hij verzocht me vriendelijk om mijn klachten telefonisch over te maken. Ik was zodanig onder de indruk van het hele gebeuren dat ik me dan maar vriendelijk heb laten afwimpelen.
Het frapante aan het hele gebeuren was dat SN Brussels mij wel degelijk op voorhand had ingelicht over de vertraging. Dit wel 10 minuten voor mijn vlucht zou vertrekken en dan nog wel via e-mail. Van een klantvriendelijke aanpak gesproken….
