Et j’ai pleuré….pleuré

{ november 13, 2008 @ 12:54 pm } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: } · { Reacties (9) }

Het afscheid moest er dan uiteindelijk toch van komen. Het was echt lastig voor ons allemaal. Zeker toen ze me vroegen om niet te gaan. Gelukkig had ik mijn papa en tante bij mij, die konden me dan opvangen.
Al bij al heb ik het daar wel mooi kunnen afsluiten. Dinsdag was het mijn afscheidsfeest waar er 46 man aanwezig was (ocharme mijn mama, die moest 2 ganse dagen koken!). Heb veel leuke souvenirs gekregen. Het was uiteindelijk toch een betere manier om af te sluiten dan dat ik eerder naar België zou zijn gemoeten door dat klotevisum. Nu mis ik mijn ouders en enkelen daar wel, maar ik aanvaard het op deze manier. Zou het veel moeilijker gehad hebben met een vervroegde terugkomst.
Het is echt raar om te denken dat ik hen misschien nog terug zal zien, maar dat toch enkele jaren zal duren. Misschien zie ik hen ook nooit meer terug, ik weet het niet… Zal hen in ieder geval nooit vergeten en ben toch dankbaar dit meegemaakt te hebben.

Voor de rest heb ik echt weinig te vertellen. Heb er eerlijk gezegd ook weinig zin in, maar heb toch nog vlug een LAATSTE bericht geplaatst om jullie niet te lang op je honger te laten zitten. Ben dus vanaf gisteren op reis en zal dus niet veel tijd en/of zin meer hebben om aan die blog te werken. Ik zie jullie in ieder geval graag na 9 december allemaal terug (waar jullie me vast massaal aan de luchthaven zullen opwachten)! Groetjes en dank aan alle trouwe posters en een beetje dank aan de onbekende lezers…

het einde in zicht…

{ november 6, 2008 @ 2:38 pm } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: , , } · { Reacties (5) }

Wat zijn die kindjes hier engeltjes! Ze zijn zooo gemotiveerd. Als onze kindjes in België ook zo waren; dan moesten we ons alvast geen zorgen meer maken om klashouden. Wat je ook doet; ze vinden het leuk! Waar ik mij dan wel vragen bij stel is dat die motivatie ook intrinsiek is. Misschien vinden ze het gewoon leuk dat er een blanke vanvoor staat. Is eens wat anders eh. Ik ga die lieve snoetjes echt missen als ik terug in België sta. Elk Afrikaantje dat ik daar in de klas heb, wordt vast mijn favorietje ;)

Gisteren was het de laatste dag op Sapientia. Moest vandaag (en morgen ook) nog lesgeven op CEBEC. Het doet me meer dan ik verwacht had. Ik ben niet beginnen wenen ofzo (dat komt vast nog wel), maar het deed me wel iets. Zeker toen ik naar huis ging en bedacht: “dat was het dan; hier kom ik niet/nooit meer terug, het is de laatste keer dat ik deze heuvel afdaal…”
Had eten en drinken mee voor alle collega’s. Weer maar eens lekker vette beignets en frisdrank met veel suiker. Leve de calorieën!!!
De collega’s hebben nog liedjes gezongen voor mij. Wat zingen ze mooi hier in Afrika. Op muzikaal vlak staan wij echt nog ver achter hoor! Heb er echt van genoten!

Gisterenavond zijn Claude; Bernadette en ik iets gaan drinken. Er was ook nog een man mee die nogal aantastelijk was; gelukkig enkel bij Bernadette! Omdat we veel gedronken hadden, moest ik veel pipi doen :) Bernadette haar blaas was gelukkig even groot als demijne en samen gingen we telkens een mooi en ietwat rustig plekje uitkiezen. Eigenlijk gewoon aan de kant van de weg. Stel je voor; je gaat in Gent op cafe en je moet opeens naar de WC dat je dan gewoon tussen twee geparkeerde auto’s gaat zitten (en dat is dan nog heel beschut, bij mij was het gewoon in een open vlakte waar niet teveel licht was). Sommigen van jullie voelen me waarschijnlijk al komen… Inderdaad: ik ben in stijl geëindigd. Ik zat dus weer samen met Bernadette langs de kant van de weg totdat een Motorjongen het nodig vond om die weg in te rijden. Op zich niet zo heel erg, maar wel vrij genant als die motor met zijn spot op jou schijnt; zeker als je een blanke bent! Daar zat ik dan met mijn broek omlaag. Hij zal wel de avond van zijn leven gehad hebben. Je ziet hier niet elke dag blote blanke billen!

dirty dancing

{ november 3, 2008 @ 12:29 pm } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: } · { Reacties (9) }

Amai, was me dat een belevenis in die disco. De inrichting had ik eigenlijk meer Afrikaans verwacht, die was nog vrij Europees. De mannen daarentegen waren helemaal niet op zijn Europees. Bij ons hebben we soms ook van die mannen die rond je komen plakken en sexy proberen te dansen. Hier zijn ze allemaal zo en dan nog wel drie keer zo erg. Ze dansen echt HEEEEEELL intiem met je. In het begin vond ik dat vervelend en sloeg ik ze als vliegen van me af, maar na een tijdje gaat het wennen en dans je maar gewoon dirty mee. :) Om den duur ging ik zelf genieten van de aandacht die ik kreeg. Ze stonden gewoon in rijtjes aan te schuiven om met me te dansen! Je voelt je even enorm goed in je vel. De kilo’s zijn er inderdaad afgevlogen! Heb geen twee minuten kunnen stilzitten. Heb wel vijf uur aan een stuk moeten dansen. Amaai dat was lang geleden zeg! En wat ze zeggen over de Afrikaanse mannen en hun legale voordelen is dus geen fabeltje! Ik heb het bij meerderen enorm goed kunnen voelen. Dat waren geen 1, maar wel 3 paar sokken! :)
Volgende week zaterdag ga ik weer naar de disco. Jammer dat ik die zo laat ondekt heb. (Benny je moet je helemaal geen zorgen maken, ik maak die kerels hier wel duidelijk wat kan en wat niet kan. Sommigen kunnen het al niet meer navertellen…)
Voor de rest heb ik bitter weinig te vertellen. Zie het eigenlijk helemaal niet zitten om mijn familie hier achter te laten. Ik ga wenen jonges!

Ieleegaaaaal

{ november 1, 2008 @ 10:37 am } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: , , } · { Reacties (5) }

Wat een hel allemaal! Mijn visum wordt nu toch niet verlengd. Ze geven me pas een uitreisvisum als ik hier daadwerkelijk vertrek. Dat betekent dus dat ik hier inderdaad een illegaalke ben. In het begin wou ik dit helemaal niet. Ik stond dus op het punt om terug naar België te komen (wat ik echt niet zag zitten). Tot ik me ben gaan informeren. In de immigratiedienst in Yaoundé zeiden ze dat ik dus met een gelegaliseerde kopie moet gaan reizen, dat zou volstaan bij eventuele wegcontroles. Ze hoeven mijn visum dat verlopen is dus helemaal niet te zien en zullen ook geen argwaan hebben (aangezien ik met twee andere toeristen ben die wel een visum hebben). Indien er toch problemen zouden optreden, kan ik contact opnemen met de commissaris van Yaoundé. Hij kon mijn visum niet verlengen door het woordje ‘toerisme’. Ik kan dus zo goed als zonder problemen reizen en eens ik terug keer heb ik mijn uitreisvisum (gebleven wegens ziekte) waarmee ik probleemloos langs de douane geraak (dit werd nog eens allemaal bevestigd door iemand die in de Belgische ambassade in Kameroen werkt). Laat ons hopen dat het in de realiteit ook allemaal zo verloopt… Ik zou trouwens zowieso problemen gehad hebben, want ik was al te laat met mijn visum. Ze beloofden me dat het allemaal wel in orde zou komen, maar blijkbaar zijn hun woorden hier niet zoveel waard.
Ik was er echt kapot van. Hoe stom zou het niet zijn om nu al terug te keren? Had daar helemaal geen zin in! Ik wou mijn familie en vrienden hier niet nu en niet op deze manier achter laten. Heb echt bange momenten doorgestaan. Goed, genoeg daarover.

Ik heb gisteren trouwens een goede en moedige daad verricht. Ik heb twee spinnen uit hun lijden verlost. De eerste spin was zelf amper nog een spin. Ze had nog 3 poten en kon bijna niet meer lopen. Dus dacht ik: (vanuit echte dierenliefde) laat ik dat beestje uit zijn lijden verlossen… Ik heb mijn spuitbus genomen en er genoeg op gespoten zodat hij het niet meer kon navertellen. De tweede spin had wat meer poten en was iets minder invalide, maar ik dacht: laat ik dat beestje toch maar uit zijn lijden verlossen, want 5 poten is ook niet veel eh. Geef toe; ik heb echt uit dierenliefde gehandeld. Ik ben echt fier op mezelf.

Was eergisteren feest in de kerk. Ik heb het er eens goed van genomen! We hebben volop gedanst op de traditionele muziek. Heerlijk was dat! En iedereen mij maar toejuichen dat ik stond te dansen. Een blanke die meedoet vinden ze hier het einde. Nadien nog 20 minuten naar een saaie preek moeten luisteren, maar het loonde de moeite, want nadien konden we eten (ook in de kerk, bij ons is zoiets toch onvoorstelbaar? Misschien moeten ze hier een voorbeeld aan nemen, dan lokken ze misschien terug wat meer volk naar de kerk…). Het eten was echt superlekker! En vooral à volonté! Hehe alweer twee kilo bijgekomen…

Deze avond ga ik weer dansen, maar dan niet in de kerk. Ik ga met vier andere blanken en mijn ouders naar de disco. Naar het schijnt dansen ze hier nogal intiem met elkaar. Ben benieuwd wat dat gaat geven…

Goed, hier laat mijn inspiratie het afweten. Ik hoor jullie graag opnieuw massaal! Groetjes

Kleuters animeren

{ oktober 28, 2008 @ 1:12 pm } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: , } · { Reacties (9) }

Heb me vandaag heel goed geamuseerd op de school. Heb in de kleuterklas gestaan met Lisette. Wie had dat ooit gedacht dat ik dat leuk zou vinden? In elk gaval, het was allemaal pure improvisatie. Moet zeggen, is niet gemakkelijk, maar ik leer er ook veel uit. Je bent wel heeeeel vuil als je een halve dag in de kleuterklas gestaan hebt met 56 kinderen. Ik zit vol onder snot, urine en nog meer van dat… maar we hebben nog een schort die ons beschermt tegen dat vuil. Gelukkig kan ik me straks terug douchen. Nuja douchen, bakjes water over me heen gieten is een betere benaming. Maar het resultaat is wel hetzelfde. Mijn immuunsysteem zal sterker zijn dan ooit als ik terug kom.

Ben zondagochtend met andere vrijwilligers en mijn ouders de Mont Bapid gaan beklimmen. Nuja beklimmen is een groot woord; we hebben een heel stuk omhoog gereden met de moto’s en het laatste stukje beklommen. Heb me dus alweer goed kunnen trainen op een rodeo. Wat krijg je daar buik- en armspieren van! Maar is misschien goed, want met al dat vet eten hier. (ben alweer een lekkere beignet aan het verorberen, meer olie dan deeg, maar lekker!).
Op de berg (is eigenlijk een uitgedoofde vulkaan) kon je genieten van het vulkanisch meer. Het was echt prachtig. Ik zou daar wel uren kunnen gezeten hebben, maar na 5 minuten wou mijn vader alweer terug. Afrikanen zijn over het algemeen vrij geduldig, maar als ze iets willen, moet het onmiddellijk gebeuren.

Het weer is de laatste dagen niet veel soeps. Het regent en is erg bewolkt. Behalve de warmte is er niet veel verschil met België. Hoewel ik het hier allang niet meer warm vind. Ik ben al volledig aangepast aan de temperatuur hier.

Enkele foto’s

{ oktober 25, 2008 @ 10:36 am } · { verblijf in Kameroen }
{ } · { Reacties (5) }

Zit momenteel even in Bafoussam en Lisette had haar stick mee, dus heb ik even van dat voordeel gebruik gemaakt. Hier zijn dus enkele foto’s van op Sapientia.

Om jullie er nog maar eens aan te herinneren hoe warm het hier is: momenteel een dikke 30 graden en straks gaan we lekker zwemmen… ZALIG toch?

Groetjes

hallucinaties…

{ oktober 24, 2008 @ 12:36 pm } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: , } · { Reacties (7) }

Die lariam die ik moet nemen om malaria te voorkomen is inderdaad straf spul zeg. Ik begin dingen te zien die er niet zijn. Als je de bijsluiter leest, kom ik er zelf nog goed van af, want er zijn heeeeeeeel veel bijwerkingen! En alle vrijwilligers die het nemen hebben er last van. Er zijn er zelf al twee mee gestopt omdat ze er zo ziek van werden. Ik zie dus elke woensdagnacht en/of donderdagnacht dieren in mijn bed die er niet zijn. Zelf al zouden ze er zijn, ik zou ze niet kunnen zien want het is pikdonker. Jammer genoeg zijn het meestal reuzespinnen die boven in mijn klamboe hangen. In volle paniek grijp ik dan naar mijn zaklamp, maar van zodra ik die aanknip, zijn de spinnen verdwenen (en gelukkig maar!). Jammer dat die spin die ik gisteravond in mijn kamer zag en probeerde doodspuiten geen hallucinatie was. Maar tevergeefs, die beesten zijn hier net duracellkonijnen. Hij was me te snel af en is tussen een spleet geglipt. Brrrr
Behalve dan die spin, is er mij deze nacht niemand komen storen. Heb deze keer gelukkig weer alleen kunnen slapen. Had gisteren aan mijn zusje gezegd dat ze nogal onrustig slaapt en dus veel beweegt en dat ik bijgevolg niet zo goed geslapen had. Ze heeft de hint dus begrepen (of ze vond het ook niet zo leuk bij mij).

Ik heb trouwens de oplossing gevonden voor ons fileprobleem. In Kameroen zijn er nooit (of toch bijna nooit) files en dit heeft verschillende redenen (ik som ze even voor u op):
- ze rijden bijna altijd met 8 in een gewone personenwagen, vroeger vertrekt de auto hier niet.
- Op een tweevaksbaan wordt er met drie auto’s naast elkaar gereden.
- Ze halen overal in, zelf al zien ze niet of er een tegenligger komt.
- In geval van een kleine verkeersopstopping gaan ze spookrijden. Om iedereen te waarschuwen gaan ze dan trompen.
Zo zie je maar eh, die Kameroenezen doen het op dat gebied toch zo slecht niet.

Groetjes

Lekker lui en verbrand

{ oktober 23, 2008 @ 4:11 pm } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: , , } · { Reacties (7) }

Dat laatste is mijn eigen schuld. Ik wou persé water over mij gieten terwijl ik heerlijk lag te zonnebaden (niet vol te houden hier in Afrika, tenzij je water over je giet. Maar ja, dan verbrand je dus!). Ja ik hoor het jullie al denken: “Is dat dan vrijwilligerswerk?” MAAR hier kennen ze geen herfstvakantie (logisch aangezien het hier nooit herfst is), dus vonden Lisette en ik dat we recht hadden op 1 dagje vakantie… Voel me er helemaal niet schuldig om. Heb er echt van genoten! En geloof het of niet, het lesgeven is hier echt vermoeiend. De kinderen luisteren amper naar een blanke omdat die toch niet slaat. Ik heb trouwens enkel ’s morgens liggen zonnebaden (in de namiddag houdt niemand dit vol!), in de namiddag ben ik met Hans en Lisette naar Koutaba geweest (een dorpje verder dan Baigom). We hebben lekker decadent gedaan en gaan eten in een chique hotel. Was echt zeer lekker. We hebben wel lang moeten wachten op ons eten (volgens mij moest de koe nog geslacht worden), maar het was wel het wachten waard.

Vandaag was dan weer een  mindere dag vond ik. Kwam deze morgen toe en de directrice wist me te vertellen dat de leerkracht van klas 2 (dezelfde klas als vorige week) er nog steeds niet was. Ze zei me dat ik daar dus mocht verder doen. Toen ik vroeg wat ik moest doen was haar antwoord: “hou ze gewoon bezig”! Heb dus alleen voor een klas van 56 leerlingen moeten lesgeven. Niet zo evident als ze niet luisteren. Tja ik ben dan ook maar een watje dat niet slaat eh. Eigenlijk waren het er 57; er was een meisje dat haar kleine zusje mee had. Ik schat een baby van zo’n 6 maand. Af en toe moest ze de klas dan uitlopen, omdat de baby begon te wenen. Maar toch ben ik een beetje fier, want ik heb de klas al bij al nog redelijk in de hand kunnen houden (ze hebben de boel niet afgebroken, dus dat is al heel wat ;) ).

Toen ik gisteren thuis kwam, kreeg ik te horen dat Denise (mijn zusje van 17) vertrokken was. Ik vind het zo erg dat ik geen afscheid heb kunnen nemen!  Zeker als ik bedenk dat ik ze misschien nooit meer terug zie. Echt ik kwam daar zo goed mee overeen! Zal ze echt missen!
Deze nacht heb ik eens ander gezelschap in mijn bed gehad. Mijn ander zusje (Patricia) kwam ineens mijn kamer binnen en vroeg me met grote, angstige ogen of ze bij mij mocht slapen. Ze was bang alleen, nu Denise er niet meer is. Dat kon ik toch echt niet weigeren (maar hoop wel dat dit niet voor elke nacht is). Ze zag gisteravond zelf opeens een man in de deuropening staan. Ze gilde heel de buurt bij elkaar en kon van de schrik even niks meer uitbrengen. Ik dacht dat ze een reuzespin gezien had en begon spontaan mee te gillen. Toen ze uiteindelijk vertelde dat ze een man gezien had dacht ik: “moet je daar nu zo hard voor gillen, ik dacht dat je een spin zag!” :) . Ik dus (moedig als ik ben) met mijn zaklamp naar buiten om de buurt te inspecteren. Maar geen man te bespeuren, niet in de verste verte.

tevreden charlotte

{ oktober 20, 2008 @ 12:33 pm } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: , } · { Reacties (7) }

Ik zag het even allemaal niet meer zitten. Het leek erop dat ik mocht terug keren naar België waar ik echt geen zin in had (althans nu nog niet). Mijn familie hier en ik zaten er echt door. Klinkt misschien raar, maar we hebben in deze korte tijd echt een band opgebouwd. Het voelt zo vertrouwd allemaal bij mij thuis… Gelukkig waren het allemaal zorgen om niks. Het is allemaal goed gekomen. Ik mag hier voorlopig tot 31 oktober blijven en daarna gaat mijn verlenging in omwille van mijn tyfus. Handig als je hier je connecties hebt. anders zat ik nu wel in België…

De avond dat we het goede nieuws hoorden zijn mijn papa en ik der enen op gaan drinken. Het was erg gezellig. Hij werd ineens ook zo emotioneel (ben dat helemaal niet gewend van hem). Hij vertelde over hoe hij zich voelde als de andere vrijwilligers weg gingen en hoe hij zich zal voelen als ik weg ga. Hij gaat dan een week in mijn kamer slapen om te beseffen dat ik er echt niet meer ben (heeft hij ook bij de vorige twee vrijwilligers gedaan). Maar wat ik echt leuk vond om te horen was dat zowel hij als Bernadette zeiden dat ik de beste vrijwilliger ben die ze tot nu toe gehad hebben! Ik vond dat heel leuk om te horen! Misschien zeggen ze dat tegen iedereen, maar mijn zelfvertrouwen wordt er toch maar lekker mee opgekrikt. :)

Dit weekend ben ik naar Bamenda geweest om de goede afloop te vieren. Wat een mooie stad! We (Lisette, Hans, Anne en Dorieke) gingen er een andere vrijwilliger (Roos) bezoeken. Ze zit daar sinds kort helemaal alleen en kan dus best ook wat blank gezelschap gebruiken (dat heb je hier echt af en toe eens nodig hoor). Wat een mooi appartement! Ik heb echt genoten! ik kon daar douchen (de kraan viel er wel af als je hem open draaide en het water was wel reeds koud, maar dat zijn details) en ik had er een toilet die doorspoelde. Wat een magische dingen allemaal. Je hebt er geen gedacht van hoe je gaat genieten van de kleine dingen (zelfs een toilet die een bril heeft EN doorspoelt!!!). Man wat ga ik alles magisch vinden als ik terug kom!
Heb op de markt van Bamenda twee stofjes gekocht om mooie rokken van te laten maken die ik wel in België kan dragen. Mijn pakje vind ik wel een leuk souvenir, maar persoonlijk niet zo flatterend.

Voor de rest niet zoveel nieuws eigenlijk, dus sluit ik dan maar beter af. Groetjes en tot later

heeeeel erg ziek…

{ oktober 16, 2008 @ 11:44 am } · { verblijf in Kameroen }
{ Tags: } · { Reacties (7) }

Tja dat is tenminste wat ik ze hier wijsmaak. Overal waar we probeerden weigerden ze mijn visum te verlengen omdat het een toeristenvisum is. Dat kan NIET verlengd worden. Dat wordt enkel verlengd als je ziek valt en dus bijgevolg niet kan reizen.
Ik zag het even niet meer zitten. Ik keerde van een kale reis terug van Yaoundé naar Foumbot. Ik dacht: “dit is dan het einde van het mooie avontuur…”. Maar 1 iemand die me toch kon helpen… de dokter. Aangezien mijn papa in het ziekenhuis werkt, kent hij de dokter persoonlijk. We zijn dus gisteravond allebei (mijn papa en ik) met een ei in ons broek gaan aankloppen bij de dokter (moet je weten dat die hier een hoog aanzien hebben, het zijn belangrijke mannetjes). Die zei onmiddellijk dat het goed was en dat we deze morgen de papieren in orde zouden brengen. Hij heeft me zelf een extra ziekte gegeven en dat allemaal gratis en voor niks :) Ik krijg dus 60 dagen om te herstellen van mijn tyfus en nog iets maar de naam ontgaat me. Ik voel me wel nog vrij goed ondanks dat ik zo ziek ben… Nuja ze zijn hier toch allemaal lekker corrupt; denk maar aan Kakambé (die me nog 10 000 cfa moet is zo’n 15 euro. Zogezegd gebruikt om mijn documenten op te sturen naar Yaoundé, maar daar hebben ze niks ontvangen… Zelf de post bij ons is goedkoper! Ik zie er misschien stom uit (blond volgens mijn allerliefste papa die niet meer zo goed ziet), maar zo stom ben ik nu ook weer niet…) :)
Dus aangezien er hier een heleboel corrupt zijn, wil ik me ook daarvan niet onthouden. Kwestie van me hier volledig aan te passen. Als het met het attest niet werkt (wat me zou verwonderen) heb ik nog steeds een achterpoortje… Dan gaan mijn papa en ik trouwen! We hebben echt alle mogelijkheden overlopen en dat is onze laatste hoop… (sorry benny, maar het stelt hier niet meer voor dan een stom papiertje dat we moeten gaan tekenen in het gemeentehuis…) Heb er echt al om moeten lachen. Wat ik niet allemaal doe om hier te kunnen blijven. Het avontuur hier is me teveel waard om het zomaar af te breken. Daar had ik me niet op voorzien en sommigen onder jullie kennen mijn “kantje” al… MENTALE VOOBEREIDING!!!

Voor de rest heb ik geen nieuws… buiten dan het feit dat ik mijn kleine teen gebroken heb. Doet wel pijn, maar mijn zorgen over mijn visum doen me die pijn al snel vergeten.

Hou jullie goed daar en ik hoop dat ik jullie in een volgend bericht goed nieuws kan brengen…
Groetjes vanuit het corrupte Kameroen

« Oudere berichten